นิทานก่อนนอน : ไข่เจียว

เมื่อครั้งยังเด็ก

ป๋องแป๋งชอบกินไข่เจียวมาก
วันไหนแม่ไม่ทันทำข้าวห่อไปโรงเรียนให้
ป๋องแป๋งจะเจียวไข่ห่อไปกินเอง

ป๋องแป๋งเข้าครัวทำไข่เจียวบ่อยครั้ง กระทั่งเกิดความชำนาญ
รู้ว่าเจียวไข่บนเตาถ่าน จะให้กลิ่นต่างจากเตาแก๊ส
รู้ว่าระหว่างใส่ซีอิ้วขาว เกลือ น้ำปลา จะกรอบต่างกัน
รู้ว่าต้องใช้น้ำมันอะไร ความร้อนแค่ไหน จึงจะทอดไข่เจียวได้ฟูน่ากิน

เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ป๋องแป๋งก็ยังคงชอบกินไข่เจียว
จึงเที่ยวชิมไข่เจียวสูตรพิเศษไปทั่ว

บ้างใส่ถั่ว ใส่เห็ด ใส่เม็ดบัว
บ้างใส่หมู ใส่ไก่ ใส่ผักชะอม ผักตำลึงริมรั้ว .. ฯลฯ อีกมากมาย
กระทั่งกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ

ป๋องแป๋งเปิดร้านขายข้าวกับไข่เจียว
ด้วยเทคนิคการเจียวไข่แบบพิเศษ และมีสูตรเด็ดที่แต่งต่าง
ผู้คนใกล้ไกลพากันเดินทางมาชิม

ร้านไข่เจียวของป๋องแป๋งขายดีเทน้ำเทท่า แม้จะผ่านเวลานับสิบ ๆ ปี

ค่ำวันหนึ่งก่อนปิดร้าน มีลูกค้าหิวซมซานมาหา
พนักงานในร้านเข้าไปถามไถ่ พลางเสนอไข่เจียวสูตรพิเศษ นานา
แต่กลับได้รับคำตอบว่า “ขอข้าวเปล่า กับไข่เจียวธรรมดา ๆ หนึ่งจาน“
ป๋องแป๋งได้ยินถึงกับอึ้งอยู่นาน
ก่อนลงมือคดข้าว แล้วเจียวไข่โดยไม่ปรุงแต่งใส่จานไปเสิร์ฟให้

เมื่อลูกค้าคนนั้นจากไป
ป๋องแป๋งเจียวไข่ธรรมดา ๆ อีกครั้ง ไปนั่งกินกับข้าวสวยร้อน ๆ
แล้วเขาก็รู้ในตอนนั้น ว่ามันยิ่งกว่าคำว่า “อร่อย“

.

เมนูวันหยุด : เสื้อกั๊ก กับ หมวกสีเทา

“หน้าหนาวอันบัดซบ !”

“มันไม่เหมือนหน้าหนาวเอาเสียเลย“ 

“มันเกิดอะไรกับโลกใบนี้ ?”

“ทำไมอากาศร้อนขึ้น ๆ ทุกปี ?”

“นี่หนาวแล้วเหรอ ?”

ฯลฯ

หลายครั้งที่เคยได้ยินคนบ่นเรื่องสภาพอากาศ  และบางทีฉันเองก็บ่นด้วย 555+ ก็อุณหภูมิมันสูงปรี๊ดไม่สมศักดิ์ศรีของฤดูหนาวเอาเสียเลย ขนาดที่บ้านเคยขึ้นชื่อเรื่องความหนาวชนิดไม่เกินสิบองศาซีมาแล้วทุกปี มาปีนี้เพิ่งจะเย็น ๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหนาวเสียด้วยสิ

บ้างบอกว่า นี่แหละ ภาวะโลกร้อน แต่ใครจะรู้ ตอนนี้โลกของเรากำลังอยู่ใน ภาวะโลกร้อนเป็นพิษ ไปแล้วก็ได้ นอกจากต้องร่วมแรงร่วมใจช่วยกันแก้ไขแล้วเราอาจต้องเตรียมตัวรับมือกับเหตุการณ์ที่ไม่อาจคาดเดาได้อีกนานับประการ ในไม่ช้า

( ( อย่าประมาทเป็นอันขาดค่ะ ) )

วันนี้ แม้อากาศจะไม่เหน็บหนาวนัก แต่ฉันก็ได้เริ่มถักเสื้อกั๊ก และ หมวกแล้วค่ะ ใช้ไหมพรมวีนัสสีเทา และ สีครีม ถักควบกันไป ได้เสื้อออกมาสีตุ่น ๆ ดูอบอุ่นดีไม่เบานะคะ

ห้องยาพาเพลิน (๒๐)

ยามสายของวัน
ขณะที่ฉันกำลังวุ่นอยู่กับการตรวจยาก่อนส่งมอบให้คนไข้
มีพ่ออุ้ยคนหนึ่งโผล่หน้ามาคุยด้วยว่า

พ่ออุ้ย : “หมอ ป้ออุ้ยถ่ายบ่ออก ขอยาจิ่มเน้อ“
ฉัน : “เจ้า ๆ ป้อนั่งรอแห๋มสักกำเน้อป้อเน้อ“

กระทั่งถึงคิวของป้ออุ้ยคนดังกล่าว

ฉัน : “ป้อ … ฮับยาเจ้า“
ป้ออุ้ย : “หมอ บ่ดีลืมยาตี้ป้อบอกเน้อ“
ฉัน : “เจ้า บ่ลืมเจ้า“

นั่นแน่ ! มีทวง ๆ

ฉัน : “เอ .. ป้ออุ้ย หมอตางหน้าเปิ้นบอกว่าป้ออุ้ยยังมียาสวนอยู่บ่ใจ๊กา ?“
ป้ออุ้ย : “มีก่า“
ฉัน : “ก่ออันนั้นน่ะก่าอุ้ย หมอฮื้อเอายานั้นไว้สวนก้นเวลาบ่ถ่าย“
ป้ออุ้ย : “เอ้ออออออออ ยานั้นฮื้อสวนก้นก๊ะ“
ฉัน : “เจ้า“
ป้ออุ้ย : “ป้อกั้นเอาไปไว้สวนข้าวโป๊ดปู้นนนน..“

(( ฮา ))

ระวัง !

สารที่ผู้สื่อบอกไป ผู้รับอาจไม่เข้าใจตามนั้น
ควรทวนสัญญาณซ้ำตามสมควร

E : Easy

ฉันนั่งถักไหมพรมอยู่มุมหนึ่งของห้อง
ถักไปเรื่อย ๆ อย่างเพลิดเพลิน

จากรู้สึกอุ่น
เริ่มรู้สึกร้อน และ อบอ้าว

ฉันเหลียวซ้าย แลขวา
มองหาพัดลม
เห็นมันตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง

ฉันวางไหมพรมในมือลง
ขยับตัวลุกขึ้น
หมายใจว่าจะไปเปิดพัดลมให้หายร้อน

ระหว่างทาง
ฉันแวะหยิบกรรไกรบนโต๊ะทำงานข้างหน้าต่าง

มีบางอย่างอยู่ที่นั่น !

บางอย่างที่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ ..

ไม่เดินไปหาพัดลมอย่างที่คิดไว้
แต่เดินกลับไปขนข้าวของ

เปลี่ยนที่ถักไหมพรม
พลางนั่งรับลมเย็น ๆ ข้างหน้าต่างแทน ..

.
.

ก่อนหาอะไรมาดับร้อน
ลองย้ายพิกัดที่อยู่ ดูก่อนเป็นไร

เมนูวันหยุด : ผ้าพันคอ

สวัสดีค่ะ

วันนี้มีงานนิตติ้งมาฝาก เป็นผ้าพันคอแบบง่ายที่สามารถถักเสร็จได้ในหนึ่งวันเท่านั้นเอง หากใครมีเวลาน้อยแต่อยากมีผ้าพันคอผืนใหม่ต้อนรับอากาศหนาวของปีนี้แล้วละก้อ ขอเสนอไอเดียนี้เลยค่ะ

ใช้ไหมพรมสีชมพูกะปิ กับ สีครีม อย่างละครึ่งก้อน ไม้นิตเบอร์ 4 ถักควบกันสองเส้นด้วยลายกระดูกงู ใครกันนะ ตั้งชื่อลายถักซะน่ากลัวเชียว 

(ขึ้นต้น 35 ห่วง ปลดห่วงแรกแล้วถัก k2p1 แล้วต่อด้วย k3p1 ไปเรื่อย ๆ จนหมดแถว อีกแถวก็ปลดห่วงแรกถัก p1แล้วต่อด้วย k3p1 จนหมดแถวเช่นกันค่ะ)

ถักสลับกันไปเรื่อย ๆ แบบนี้ กระทั่งได้ความยาวพอจะพันรอบคอได้ก็ถักรังดุมสองช่อง โดยกะระยะให้รังดุมตรงกันเมื่อทบผ้าพันคอเข้าหากัน จากนั้นก็ติดกระดุมเม็ดใหญ่ลงไปอีกด้านของชิ้นงาน ดังภาพ

ถักไปถักมาไม่นานเท่าไร เราก็ได้ผ้าพันคอผืนใหม่มาเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายแล้วล่ะค่ะ หน้าหนาวปีนี้ มาถักผ้าพันคอด้วยกันสิคะ

สุขสันต์วันหยุดค่ะ