ห้องยาพาเพลิน (๒๒)

ยามสายของวันอยู่เวร
ขณะที่ฉันกำลังพลิกแฟ้มประจำตัวผู้ป่วยเพื่อดูค่าการตรวจทางปฏิบัติการอย่างขะมักเขมัน

เอ่อ .. พี่เจี๊ยบคะ

คะ ? ว่าจะไดก๊ะคนงาม

คือ เคสแม่อุ้ยเตียงนี้ ที่เมื่อวานเราว่าจะรอผล stool exam กัน มันมีปัญหาทางเทคนิคนิดหน่อยค่ะพี่

หือ เป็นยังไงคะ ?”

หนูไปบอกแม่อุ้ยว่า ‘เอาไปใส่ขี้เน้อ’ จากนั้นก็เอาตลับให้ไปอันนึง

อืม

แล้วทีนี้ …

เสียงของเธอเงียบไปเฉย ๆ
ฉันเงยหน้าจากแฟ้ม หันไปมองหน้าเธอยิ้ม ๆ ไม่พูดไม่จา
ใบหน้าของพยาบาลสาวสวยค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้น ก่อนอ้อมแอ้มว่า

ทีนี้ แม่อุ้ยเปิ้นก็เอาขี้เต้อใส่ในแอ๊บมาฮื้อมะเจ๊านี้

(( ฮา ))

สั่ง stool ได้ sputum .. สุดยอดดดด !” 5555+
ทุกคนในห้องพากันระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

หมายเหตุประจำบันทึก :
1. หากสนทนากับผู้สูงวัย โปรดทดสอบสัญญาณใหม่ทุกครั้ง
2. หากส่งสารไปโดยไม่ทำตามข้อ 1 พึงระวัง ท่านอาจได้สสารอีกอย่างกลับมา

ศัพท์เทคนิคที่ควรระวังประจำถิ่น :
ขี้ = อุจจาระ
ขี้เต้อ = เสมหะ

5 comments

  1. เฮ้อ เป็นจะอั้นได้จะไดล่ะนี่หือ แม่อุ้ยน้อแม่อุ้ย

  2. เอานั่น ฮากันเข้าไป

    มาๆ มาอ่านเรื่องเครียดๆ กันหน่อยสิงั้น

  3. สิทธิการิยะ : วิ่ง …………………. โดย สิญจน์ สวรรค์เสก

    หากจะพูดถึงฉากการวิ่งในภาพยนต์ที่ผมประทับใจนั้น ก็มีหลายฉากอยู่เหมือนกันนะครับ ที่เด่นกว่าใครเพื่อนเห็นจะเป็นฉากในภาพยนต์เรื่องฟอเรสกัมต์ (Forest Gump) ที่พ่อหนูน้อยตัวเอกในเรื่อง วิ่งหนีศัตรู จากเดิมที่ขาของเขาไม่ค่อยดีเพราะเกิดมาพิการจึงต้องดามเหล็กเดิน เวลาวิ่งหนีใครแบบนั้นเลยต้องพยายามโขยกเขยกหนีอย่างสุดฤทธิ์ แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ยอมแพ้ต่อความพิการ พ่อหนูน้อยคนนั้นจึงวิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่ง จนกระทั่งสลัดเหล็กที่พันธนาการขาและความพิการที่เกาะกุมใจของตนทิ้งไปได้เฉยเลย

    อีกเหตุการหนึ่งผมดูทางเมลฟอร์เวิร์ดและตามดูในยูทิวป์ก็หลายครั้งเลยล่ะครับ เป็นการวิ่งของพ่อลูกคู่หนึ่ง (Team Hoyt) ซึ่งลูกชายเป็นคนพิการต้องนั่งอยู่บนรถเข็นตลอดเวลา ให้ผู้เป็นพ่อเข็นพลางวิ่งไปพลาง บางหนบางทีก็ต้องปั่นจักรยานลากกันไป บางครั้งต้องมัดเขาติดบนเรือยางแล้วผู้เป็นพ่อก็ว่ายน้ำลากเรือนั้นไปด้วย

    สารภาพด้วยเกียรติของลูกผู้ชายอกสามศอกเลยนะครับว่า ผมเสียน้ำตาให้กับคลิปประกอบเพลงเพราะๆ นี้หลายหน แม้ตอนนี้ก็เถอะ หากผมได้นั่งดูอยู่คนเดียวเงียบๆ ซึมซับบรรยากาศของสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคู่นั้นอีกแล้วล่ะก้อ…

    บ้าน่า! ฝุ่นคงเข้าตาจนน้ำตาผมไหลอีกแน่ๆ!

    หากพูดถึงฉากการวิ่งเมื่อหลายวันที่ผมประสบมานี้ น้ำกลับไม่ได้ออกจากตาผมหรอกนะครับ แต่ออกจากกบาล เอ้ย ออกจากหน้าผากและรูขุมขนของผมปุดๆ ราวกับมีภูเขาไฟที่คุกรุ่นรอเวลาจะระเบิดลำลาวาออกมาอยู่ในนั้นเลยทีเดียว

    ขอสาธุชนคนใจงามทั้งหลายโปรดทราบด้วยว่า ทุกเช้าผมจะออกไปวิ่งที่พุทธมนฑลน่ะครับ ออกจากห้องเวลาตีห้าสี่สิบห้าโดยประมาณ เดินทอดน่องเป็นการวอร์มอัปร่างกายไปเรื่อยอีกสิบห้านาทีก็จะถึงถนนรอบต้นไม้หน้าองค์พระประธานกลางพุทธมณฑลแล้ว ผมจะยกมือขึ้นนบพระจอมมุนีที่ยืนสง่าอยู่กลางสวน จบเศียรเกล้าพอเป็นพิธีเยี่ยงพุทธมามกะที่ดี (?) แล้วผมก็ออกวิ่งวนประทักษิณ

    “หึๆ ชิวๆ” ผมปรามาสระยะทาง 2.8 กิโลเมตรรอบสวน “สักสามรอบเลยเป็นไรวันนี้” นั่น แค่วันแรกผมก็กะทำแฮททริก

    พอวิ่งไปได้สักครึ่งรอบ แววของผู้ที่กำลังจะได้ดวงตาเห็นธรรมก็ปรากฏ “สักสองรอบก็พอกระมัง?” เกิดการเจรจาต่อรองกันขึ้นมาราวกับผมเป็นอิสตรีที่กำลังจะทำการซื้อของ (เอ…คุณผู้หญิงทั้งหลายนี่เป็นเหมือนกันทุกคนไหมหนอ แต่ที่ผมเห็นมา ซื้อของยากทุกคนเลยล่ะครับ)

    เมื่อจวนจะเข้าเส้นชัยคือบรรจบรอบแรกของการวิ่งรอบสวน ผมก็บรรลุธรรม “เอาน่า เพิ่งจะวิ่งวันแรก เอาแค่รอบเดียวก่อนแล้วกัน วันหลังค่อยเพิ่มรอบวิ่งก็ยังไม่สาย คนเราควรจะรู้จักพอเพียง” อ้างเป็นปรัชญาไปได้ถึงเพียงนั้น

    โฮย เหนื่อยมากเลยครับพี่น้อง ทำไมมันไม่เหมือนตอนที่ผมนั่งคิดเลยหนอ ว่าการวิ่งจ็อกกิ้งน่ะ คงเป็นกิจกรรมที่ทำง่ายๆ สบายๆ จะวิ่งนานแค่ไหนก็ได้ เพราะไม่ได้ใช้พลังงานมากมายอะไรเลย เพียงแค่ยกขาขึ้น เตะขาไป วางขาลง ทำสลับกันไปแบบนี้เรื่อยๆ แค่นั้นเอง แต่พอเอาเข้าจริง ผมถึงได้รู้ว่าผมคิดผิดมหันต์เลยทีเดียว

    “แต่เอาน่า คุณป้าคุณลุงหลายท่านยังวิ่งกันฉิวๆ เลยนี่นา พวกท่านก็คนไอ้เรารึก็ชายทั้งแท่ง” นั่น เอาความหนุ่มเข้าขู่อีกแล้ว “ในเมื่อพวกท่านทำได้เราก็ต้องทำได้เหมือนกันแหละว้า…แต่ยังไม่ใช่วันนี้เท่านั้นเอง” ผมปลอบใจตัวเอง

    และแล้วเมื่อวานผมก็ฉีกทฤษฎีวิวัฒนาการของชาล์ล ดาวิน กระจุยกระจายเลยล่ะครับพี่น้อง คือว่ามันน่าจะนานกว่านั้นสำหรับพัฒนาการการวิ่งของผมที่จะทำได้สองรอบสวนป่าพุทธมณฑลในรวดเดียว ซึ่งเป็นระยะทางประมาณเกือบหกกิโลเมตรเลยทีเดียว แต่นี่เพียงแค่สองวันถัดมา ผมก็สามารถทำได้ถึงสองรอบสนามแล้วอย่างสบายๆ เลยล่ะครับ…แฮ่ม แม้รอบที่สองจะเป็นการเดินทอดน่องเล่นก็ตามเถิด

    วาบความคิดที่เกิดขึ้นกับผมตอนที่ทุบสถิติการวิ่ง(และเดิน)ของตัวเองได้คือ คำสอนของพี่มูราคามิ ที่พี่นิ้วกลมนำมาฝากในมติชนสุดสัปดาห์น่ะครับ พี่เขาสอนว่า “ความเหนื่อยล้าเป็นเพียงสถานะปกติ”

    “มันปกติตรงไหน!” ผมเถียง “เหนื่อยแทบตายแล้วนะเนี่ย พรุ่งนี้จะมาวิ่งไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้” ผมเริ่มท้อและคิดจะยอมแพ้ แต่ว่า…

    “สำหรับคนที่รักการวิ่ง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดย่อมมิใช่ความพ่ายแพ้ แต่เป็นการไม่ได้วิ่ง” นั่น พี่มูราคามิ ย้ำคำคมมาอีกชุด

    “เฮ่ย แต่ผมไม่ได้คิดจะเป็นนักวิ่งนี่นา ผมคิดจะเขียนหนังสือต่างหากเล่า” ผมเถียงตาดำตาหล่อ (เอ…หรือตาแดง?)

    “สำหรับการเขียนหนังสือ” เอาแล้วซี พี่เขาวกเข้าเรื่องการเขียนหนังสือจนได้ แล้วพี่เค้าก็สอนนักเขียนอ่อนหัดที่แสนจะกระจอกต่อไปว่า “สอบทานให้แน่ใจว่าร่างกายของคุณโอนรับข้อมูลที่จำเป็นที่จะช่วยให้คุณเขียนหนังสือได้ทุกวัน และเพ่งความสนใจไว้ที่งานที่อยู่ต่อหน้า ไม่ช้าไม่นาน คุณจะเพิ่มเพดานของขีดความสามารถ ยกระดับตัวเองให้สูงขึ้น”

    “อืม” ผมเริ่มเห็นคล้อย

    “ไม่ต่างจากการออกวิ่งทุกวัน” พี่เขาวกเข้าเรื่องวิ่งอีกจนได้ “เพื่อฝึกมัดกล้ามเนื้อให้แข็งแกร่ง และผลัดเปลี่ยนกระดูกเปลี่ยนกล้ามเนื้อจนได้เรือนร่างนักวิ่ง เติ่มสิ่งกระตุ้นเข้าไป และรักษาระดับนั้นไว้ ทำซ้ำอีกหลายรอบ การอดทนข่มกลั้นถือได้ว่าจำเป็นสำหรับกระบวนการนี้ ผมรับประกันได้ว่าผลลัพธ์สุดสวยเกิดขึ้นแน่นอน” พี่เขาสรุปอย่างมาดมั่นด้วยสีหน้าและแววตาของจอมยุทธ์ผู้บรรลุแล้วซึ่งเชิงอักษร

    “โอเคพี่” ผมสวนห้าว “พรุ่งนี้จะวิ่งเน้นๆ สองรอบเลยงั้น” ในเมื่อผมคิดจะเป็นนักเขียนเหมือนพี่เค้า ก็ต้องเชื่อฟังพี่เค้าสักหน่อยเนาะครับเนาะ

    อ้อ เช้าๆ หากเพื่อนหนอนตนใดว่างล่ะก้อ มาดวนฝีเท้ากันหน่อยเป็นไร? ตอนเย็นก็ได้นะเออ บางวันถ้าคิดเรื่องที่จะเขียนไม่ออก ผมก็ออกไปเบิ้ลทั้งเช้าและเย็นบ่อยไป

  4. สวัสดีค่ำวันอาทิตย์ค่า

    .
    .

    วันนี้ข้าพเจ้าก็ไปเข้าเวรเช่นกันค่ะท่านรอง ฯ Z
    เหตุการณ์ทุกอย่างเข้าสู่ภาวะปกติ สงบและราบรื่นดี
    เป็นโชคดีของข้าพเจ้าจริง ๆ 5555+

    .
    .

    โอ่ .. ขอบคุณค่ะท่านเลขา ฯ

    เพิ่งจะเห็นว่า ท่านกรุณาเอาของฝากมาวางแปะไว้ แต่เพลานี้เห็นจะอ่านไม่ไหวแล้วล่ะ ข้าพเจ้าขอตัวไปพักสายตาก่อนนะเจ้าคะ รับรองด้วยเกียรติของจอมมารว่า

    “พรุ่งนี้จะมาจัดการ (อ่าน) ค่ะ”

    555+ .. ฮ้าวววว .. ZZZZzzz …

    .
    .

    ขอให้ทุกท่านมีความสุข สำราญ ไม่มีเว้นแม้วันหยุดราชการนะคะ

    ราตรีสวัสดิ์ค่ะ 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s