ทำไม ?

บ้านเมืองของเรายามนี้ ห่างไกลคำว่า ร่มเย็นเป็นสุข มากขึ้นทุกวัน

เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก (ทุกวันนี้ถึงจะไม่ใช่เด็ก แต่ก็ยังไม่แก่นะ) มักพบเห็นภาพที่บอกเล่าถึงประเทศไทยว่าเป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส มีน้ำใจ ถ้อยทีถ้อยอาศัยต่อกัน ฉันเชื่อโดยไม่เคยคิดขัดแย้งเพราะมันคือเรื่องจริง ยิ้มสยาม ของเรางามกว่าใครจริง ๆ

วันหนึ่ง เทคโนโลยีราคาแพงที่มีชื่อตามพจนานุกรมว่า โทรทัศน์ มาถึงหมู่บ้าน เครื่องแรกอยู่ในบ้านคุณครูคนหนึ่ง ท่านใช้รุ่นขาว – ดำ ทุกวันหยุดเสาร์-อาทิตย์เด็ก ๆ จะพากันไปกระจุกตัวอยู่หน้าจอเต็มบ้านคุณครูจนล้นออกมาด้านนอก ส่วนวันธรรมดาก็พากันไปชุมนุมด้วยจำนวนที่ไม่ด้อยลงกว่ากันนัก เพราะเด็กทุกคน (แน่ล่ะ รวมฉันด้วย) ต่างพากันหลงรักนกยักษ์ในเรื่อง มังกรหยก ส่วนผู้ใหญ่ก็ไม่แพ้กัน จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าจะพากันติดละคอนเรื่อง แก้วขนเหล็ก กับ พระจันทร์แดง ฉันเป็นคนกลัวผีจึงรีบชิงหลับเพราะไม่กล้าดูแต่จำชื่อเรื่องได้ขึ้นใจ ที่ยอมไปกับผู้ใหญ่ด้วยก็เพราะอยากดูการ์ตูนหลังข่าว หากวันไหนมีรายการพิเศษกระทั่งงดการ์ตูนเข้าทำเอาซึมแล้วก็ลืมในวันรุ่งขึ้น

ตอนนั้นฉันมักบ่นบ่อย ๆ ว่า – เมื่อไรข่าวจะอวสานเสียที หนังยังบอก สวัสดี ไปแล้วตั้งหลายเรื่อง

ภาพความทรงจำตัดไป อยู่หน้าจอโทรทัศน์เครื่องใหม่ของบ้านอีกหลัง เครื่องนี้เป็นรุ่นมีสี คุณลุงเจ้าของบ้านบอกว่ามันแพงกว่า (แต่ฉันว่ามันแพงกว่ามาก) เด็กทุกคน (แน่ล่ะ มีฉันรวมอยู่ด้วย) พากันไปชุมนุมที่นั่นเพราะติดพันโดราเอมอน มดเอ๊กซ์ ดราก้อนบอล ฯลฯ

จำไม่ได้ว่าเลิกติดโทรทัศน์ไปตั้งแต่เมื่อไร ทุกวันหยุดฉันใส่ใจกับการขีดตารางบนดินกระโดดเล่นแต๊กบ๊ะ (น่าจะใช่คำนี้นะ ?) ตี่จับ ซ่อนหา จากนั้นก็มานิยมสะสมหนังยางจากการเป่ากบบ้าง จากเล่นเอารองเท้าฟองน้ำทอยบ้าง (เล่นคล้ายโบว์ลิ่งสมัยนี้) แล้วมาร้อยต่อกันเป็นเส้นยาวสำหรับกระโดด วันก่อนกลับจากโรงพยาบาลน้องชายรายงานว่าหลานสาวชวนเพื่อนเล่นกระโดดหนังยางในโรงรถ บ่นอยากให้หญ้าขึ้นไว ๆ จะได้ไล่ไปเล่นบนหญ้านุ่ม ๆ แทน ฉันฟังด้วยความดีใจ เริ่มมองเห็นโอกาสที่จะทำให้หลานสาวออกห่างจากโทรทัศน์ได้บ้างแล้ว แม่หลานสาวส่งเสียงมาแจ้ว ๆ ว่า กระโดดได้แค่ขาเท่านั้น ฉันได้แต่ยิ้ม ไม่อยากจะคุยเลยว่าระดับศีรษะก็เคยกระโดดตัวลอยผ่านได้โดยไม่ต้องใช้นิ้วช่วยดึงหนังยางด้วยซ้ำ หุ หุ

อ้อ นึกออกแล้วค่ะ ฉันเริ่มเหินห่างจากโทรทัศน์เมื่อเริ่มอ่านหนังสือคล่อง และเริ่มรู้จักนิทานชาดกในวารสาร (ดูเหมือนจะเป็น กัลยาณมิตร ค่ะ) ฉันตั้งต้นอ่านนิทานตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จากเคยเป็นหัวโจกช่วงพักกลางวันก็หันไปขลุกในห้องสมุดของโรงเรียน เมื่ออ่านนิทานชาดกจบทุกเล่มที่มีในห้องสมุด ก็หันไปอ่านนิทานใน กุลสตรี ทุกวันหยุดจะไปขลุกในห้องสมุดประชาชน เล่มไหนอ่านได้ก็อ่าน เล่นไหนอ่านไม่เข้าใจก็ดูภาพตามประสา ทำให้ชอบหนังสือและรักการอ่านในลำดับต่อมา

เมื่อเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ฉันย้ายมาเรียนในเมือง เนื่องจากโรงเรียนใกล้บ้านเกิดเปิดสอนถึงหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้นเท่านั้น และช่วงนั้นเองที่มีข่าวว่าเกิดความไม่สงบในเมืองกรุง คุณครูคุยกันถึงเรื่องนี้แต่พวกเราก็ยังตั้งหน้าเรียนหนังสือตามหน้าที่ต่อไป ถึงสนใจก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนั้นไม่มีการถ่ายทอดใด ๆ แต่ใคร ๆ ก็พูดกันว่ามีการส่งคลื่นสัญญาณวิทยุรบกวน

ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ฉันถูกบอกอยู่เสมอว่ามีหน้าที่ศึกษาเล่าเรียน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าได้ใส่ใจ ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปให้สำเร็จ

หลังจากเรียนจบ ฉันก็พบว่าถิ่นที่อยู่ของฉันไม่ได้ธรรมดาเสียแล้ว มันมีเรื่องราวมากมายให้เล่าได้ไม่รู้จบ (ถ้าอยู่ในเหตุการณ์) นั่นคือ พบว่าที่นี่เป็นดินแดนสีชมพู แต่หากย้อนไปยุครุ่นคุณตาก็เรียกได้ว่าเป็นพื้นที่สีแดงเลยทีเดียว มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันสนใจเรื่องนี้จึงเสาะหาข้อมูลจากแหล่งต่าง ๆ กระทั่งรู้สึกเต็มอิ่มกับมัน จากนั้นก็เลิกราแล้วค่อย ๆ ลืม การลืมนับเป็นกลไกป้องกันตนเองอย่างหนึ่ง

ครั้งหนึ่งฉันเคยนึกเป็นห่วงคนรุ่นใหม่ ที่ต้องเกิดและเติบโตในสังคมที่ก้าวร้าว รุนแรงสุดโต่งอย่างทุกวันนี้ เมื่อนึกย้อนไปดี ๆ พบว่าตัวเองก็ไม่ต่างกัน ต่างกรรมต่างวาระแต่ไม่แตกต่าง ไม่ว่าอย่างไรเด็กก็ยังสดใสได้ตามประสาเด็ก โตขึ้นเค้าจะมีผลึกเรื่องใดตกค้างเป็นเรื่องของวันข้างหน้าที่เค้าจะรู้ได้ด้วยตนเอง

ท้ายบันทึก :

หนูดูอะไรจ๊ะ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ?
พี่เจี๊ยบ ทำไมโดราเอมอนไม่มีหู ?
” … “

แล้วทำไม คิตตี้ไม่มีปาก ?
“…”

ในใจคิด ดีที่ไม่ถามว่า ลุง ๆ ป้า ๆ เค้าพากันเจาะเลือดทำไม  แต่พูดออกไปเพียงว่า

นั่นสิ ต้องไปสืบหาคำตอบกันหน่อยแล้ว ว่าแต่ทำไมหางเสียงของหนูหายไปละคะ ?

.
.

สวัสดีเมืองไทย ขอให้นอนหลับฝันดีค่ะ😀

8 comments

  1. สวัสดีเมืองใคร เอ้ย เมืองไทยค่ะ

    ท่านประธานเล่าเรื่องราวในอดีตได้เหมือนปัจจุบันเลยนะคะ
    บางส่วนก็คล้ายชีวิตข้าพเจ้าในเรื่องติดโทรทัศน์และการ์ตูน 5555
    อ้อ โดดหนังยางเป่ากบก็ใช่ค่ะแต่ยืนยันว่าต่างกรรมต่างวาระกันแน่นอน😛

    ได้คำตอบเรื่องโดราเอม่อน กับ คิตตี้ เมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ
    ข้าพเจ้าก็อยากทราบเช่นกันค่ะ

    นอนหลับฝันดี ราตรีสวัสดิ์ประเทศไทย ^__^

  2. สวัสดีค่ะ

    แม๋ ๆ ๆ ท่านรองนี่ละก้อ ทำเป็นพูดไป
    ไม่ลองมาร่วมวาระเดียวกันหน่อยหรือคะ ?
    555+

    .
    .

    2 คำถามนี้ยากมากค่ะ
    ข้าพเจ้าคงต้องเดินทางไปสุดหล้าฟ้าเขียว
    เพื่อหาคำตอบเพียว ๆ มาฝากท่าน

    (( มันยากจริง ๆ นะ ))

    .
    .

    ฝันดีนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
    😀

  3. เปิดเรื่้่องมาก็บ่นเหมือนคนแก่แล้วนะขะรับ

    ซ้ำตอนกลางๆ ก็ยังมาเท้าความหลังเรื่องอะไรต่ออะไรอีกไม่รู้…ดูๆ เหมือนจะเป็นความหลังครั้งกระโน้นนนนนน ทั้งนั้นเลยนะนั่น

    งั้น…แบบนี้ก็พอจะฟันธงวัยของผู้เล่าได้แล้วกระมังขะรับท่านประธาน

    .

    .

    ท้ายความเห็น :

    1. ทำไมโดราเอมอนไม่มีหู?

    ตอบว่า…เพราะโดราเอมอนมีปาก

    2. ทำไมคิตตี้ไม่มีปาก?

    ตอบว่า…เพราะคิตตี้มีตาแล้วไง

    (ถูกไหมๆๆ)

    .

    .

    .

    สวัสดีขะรับท่านรองฯ

    เพลานี้ท่านเป็นอย่างไรบ้างหนอ ยังสบายดีหรือเปล่า?

    ส่วนกระผมนั้น ตอนนี้ติดภารกิจของพ่อแม่ครูบาอาจารย์อยู่น่ะขะรับ บวกกับบรรยากาศทางสังคมและอากาศก็ร้อนซะเหลือเกิน จึงร่ำๆ ว่าจะเข้าป่าไปนอนเล่นเย็นๆ กะท่านก่อนในช่วงนี้

    ฉะนั้น กระผมอาจจะเข้ามาทักทายท่านรองและท่านประธานห่างหน่อยนะขะรับพักนี้

    รักษากายและใจกันด้วยนะขะรับเหล่าท่าน

    เย็นนี้ไปล่ะ

  4. สวัสดีค่ะท่านประธานและท่านเลขาฯ

    อ่า..ไม่ทราบได้คำตอบหรือยังคะท่าน
    เรื่องโดราเอม่อน ข้าพเจ้านึกขึ้นได้ว่าเหมือนจะเคยอ่านที่ไหนไม่ทราบ
    ว่าเค้าถูกหนูกัดตอนหลับนะ เค้าเลยกลัวหนูตั้งแต่นั้นมา

    ส่วนคิตตี้ อันนี้นึกไม่ออกจริงๆ ค่ะ
    เรื่องให้ร่วมวาระ ถ้าเป็นครั้งคราวคงพอได้นะคะ 55555

    สวัสดีค่ะท่านเลขาฯ
    ตอนนี้ข้าพเจ้าสบายกายดี แต่มีปัญหาทางจิต(ใจ)นิดหน่อยค่ะ ^^

    หวังว่าท่านจะสุขกายสบายใจ และมีความสุขกับการเข้าป่าค่ะ

    อากาศแปรปรวน ที่ตากมีพายุลมแรง ทุกท่านโปรดรักษาสุขภาพด้วยค่ะ

  5. สวัสดีวันศุกร์สีฟ้าค่ะ

    .
    .

    วัยของข้าพเจ้าน่ะหรือคะ ?
    ท่านเลขา ฯ อย่าได้ลำบากเดาเลย ข้าพเจ้ายินดีเฉลยให้จะ ๆ
    ตอนนี้สามสิบกว่า ๆ แล้วล่ะตะเอง 55555+

    อนุโมทนาด้วยนะคะ
    ที่ท่านมีโอกาสไปกราบครูบาอาจารย์ท่านถึงสำนักถิ่นฐาน
    หอบบุญหอม ๆ เย็น ๆ มาฝากโตยเน้อเจ้า

    ^ ^

    .
    .

    เรียน ท่านรอง ฯ ที่เคารพ อ๊บ ๆ

    ข้าพเจ้าเดินทางไปสุดหล้า ข้ามน้ำ ข้ามฟ้า ไปแสนไกล
    ทว่ายังหาคำตอบให้ท่าน (และแม่หลานสาว) ไม่ได้เลย

    แต่จ๊างมันเต๊อะเนาะ
    บ่เป็นหยัง ๆ วันหน้าวันหลังค่อยว่ากันใหม่

    แล้วท่านเป็นอย่างไรบ้าง ?
    ปัญหาจิตใจที่ว่า อ้างว้าง หรือ ว้าวุ่น ?
    มีอะไรให้ช่วยบ้างไหม ฮึ แม่คุณ ?
    มีแต่ไม่บอก ขอให้สะดือจู๋น จุ่นไปเลย !!

    .
    .

    รักษาเนื้อ รักษาตัวกันด้วยนะคะ
    สุขสันต์วันศุกร์ค่ะ
    😀

  6. รอฟังเรื่องเล่าสนุกๆ ประกอบภาพงามๆ จากเวียดนามของท่านอยู่นะขะรับท่านประธาน

    .

    .

    .

    เอ…ท่านรองฯมีปัญหาทางจิตอิหยั๋งหนอ พอจะบอกให้คนโรคจิตเหมือนกันให้ทราบได้ไหมขะรับ เผื่อจะได้ช่วยแก้ปัญหา หรือว่าชวนกันเพี้ยนหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิมน่ะพระคุณ

  7. สวัสดีคืนวันศุกร์ค่ะ

    เรียนท่านประธานและท่านเลขาฯ

    จิตใจข้าพเจ้าว้าวุ่นเป็นปกติอยู่แล้ว อย่าได้ห่วงเลย
    บางครั้งมันก็แปรปรวนไปตามอากาศบ้าง สภาพแวดล้อมบ้าง
    ขึ้นๆ ลงๆ เรื่อยๆ เฉื่อยๆ ไปตามประสาคนจิตไม่ว่าง 55555
    ขอบคุณนะคะ สำหรับความห่วงใย

    มารอดูรูปจากเวียดนามกันดีกว่าค่ะ
    สุขสันต์วันนี้ ^__^

  8. ได้ค่ะท่าน

    ข้าพเจ้าจักจัดการ ณ บัดนี้ค่า
    เชิญทุกท่านลาดเสื่อปูผ้า รอทัศนาได้ในอีกไม่นาน

    .
    .

    มีหน้าม้ารอดูรออ่านแบบนี้
    คนเล่าดีใจ จนหน้าบานไปใหญ่เลยค่ะ
    55555+

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s