กระทู้ (๑) ความไว้วางใจ

ฉันหลับตาลง ผูกผ้าปิดทับอีกชั้น

มืออันอบอุ่นวางลงบนไหล่ทั้งสองของฉัน

แว่วเสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหู

“โปรดวางใจในตัวฉัน”

แล้วมือคู่นั้นเริ่มผลัก ดันไหล่เป็นสัญญาณให้ฉันก้าวไป

.

เราเดินด้วยกันไป ไร้เสียง

สื่อสารผ่านแรงผลักจากมือถึงไหล่

ให้เร่ง ให้ผ่อนฝีเท้า บางคราวให้เลี้ยวเลาะไป

ฉันหลับตา ปล่อยใจ ขยับเท้าก้าวตาม

.

ไม่กี่นาทีต่อจากนั้น

ไหล่ของฉันถูกดึงรั้ง เป็นสัญญาณให้หยุดก้าว

มือคู่นั้นค่อยคลายจากกุมไหล่ มาปลดผ้าที่ผูกไว้

ฉันลืมตา หันไปบอกกับผู้นำทางว่า

“ขอบคุณนะคะ อุตส่าห์พามาตั้งไกล”

“ขอบคุณเช่นกันจ๊ะ ที่ไว้ใจฉัน”

.

.

คุณล่ะพร้อมไหม ที่จะไว้ใจใคร ?
และพร้อมแค่ไหน ที่จะให้ใครเอาใจมาวาง ?

4 comments

  1. “กินสิคุณ อร่อยนะ”

    “จะดีหรือคะ?”

    “ดีสิ”

    “เอ่อ คือ ฉันกลัวว่า…”

    “คุณไม่ไว้ใจผม?”

    “เปล่าค่ะ เพียงแต่…เพียงแต่…”

    “ถ้าไว้วางใจผมแล้วยังจะกลัวอะไร…กินเสียสิ”

    “ฉันไว้ใจคุณนะคะ แต่ไม่ไว้ใจของสิ่งนี้”

    “ทำไมล่ะ?”

    “กลัวฟันผุค่ะ…ก็แหม อมยิ้มแท่งโตออกขนาดนี้นี่คะ”

    “เอาน่า…กินเสร็จแล้วค่อยไปแปรงฟัน นี่เห็นไหม หวานดีออก – จั๊บๆ จ๊วบๆ”

  2. โธ่เอ้ย !

    ตั๋วจะฮื้อเปิ้นแต้ ๆ แต่ยังเอาไปกิ๋นหน้าต๋าเฉย
    แล้วจะดีไว้ใจ๋ได้กา ?

    บ่อไหว ๆ คนอย่างใดจะอี้
    ข้าเจ้าคนนึงละ ตี้บ่อจิใจ่ฮื้อผ่าน

  3. เฮ่ย…แบ่งกันกินดิ

    ผลัดกันดูดคนละจ๊วบ

    ได้บุญ

  4. แล้วกัน !

    มันจะได้บุญไปได้จะใดน่อ
    ผ่อเลาะ ๆ หันผิดเป๋นชอบแต้ ๆ เลย

    – -“

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s