อยากเล่าให้ฟัง (๕)

เมืองงาช้างดำ

24 ตุลาคม 2552

สวัสดีค่า

และแล้วก็มาถึงบทสรุปของการเดินทางในครั้งนั้นของฉันเสียที เหตุการณ์การผจญภัยทั้งหมดทั้งมวลก็อยู่ในตอนที่จะเล่าต่อไปนี้ค่ะ  อ๊ะ ๆ  คุณอย่าได้รู้สึกคันไม้คันมืออยากทำร้ายร่างกายของคนเล่าอย่างฉันเลยนะคะ เรื่องเล่าทั้ง 4 ตอนที่ผ่านมาใช่จะเป็นเหตุการณ์ธรรมดาเสียที่ไหน มันเป็นการผจญภัยเล็ก ๆ อยู่เหมือนกันแหละเนาะ  

เริ่มจากตอนที่ฉันเดินลากกระเป๋าต๊อก ๆ ๆ ออกจากวัดอัมพวันนั่นเลยค่ะ จินตนาการไปว่าจะเจอกับรถโดยสารที่ได้จองตั๋วไว้ล่วงหน้าจอดรออยู่ในลานลอดรถ แต่ .. ว่างเปล่า !! ไม่มีรถถั่ว เอ้ย ! รถทัวร์ที่ว่านั่นสักคัน มีแต่รถยนต์ส่วนบุคคล และ รถมอเตอร์ไซค์รับจ้างวิ่งวนไปมาเท่านั้น ไม่ได้การละ ฉันโทรไปหาบริษัทรถ ฯ ได้ความว่ามีรถมารอแล้ว แต่รอที่ปากทางเข้าวัดข้างถนนสายเอเชียโน่นนนนน (( โอ้ .. ฉันเข้าใจผิดหรือนี่ นึกว่าจะมารับมาส่งถึงหน้าวัดเสียอีก .. แง ๆ ))

ระหว่างรอโบกมอเตอร์ไซค์รับจ้าง น้องคนที่เพิ่งรู้จักกันชวนให้แวะกินอะไรหน้าวัดด้วยกันก่อน แต่อารามรีบร้อนกลัวผิดเวลานัดกับ คุณเจี๊ยบจัง ที่กรุงเทพ ฯ จึงปฏิเสธไป เมื่อโบกรถได้ก็กระเตงกระเป๋าซ้อนควับไปทันที

เมื่อไปถึง มีรถประจำทางปรับอากาศรออยู่ที่หน้าปากทางจริง ๆ ค่ะ หลังจากส่งกระเป๋าให้เด็ก (?) ท้ายรถแล้วก็เลือกหาที่นั่งตามใจชอบ หลังจากคำนวณกระแสลม และ ทิศทางการโคจรของดวงอาทิตย์แล้ว ฉันก็หย่อนก้นปุ๊บลงที่นั่งติดหน้าต่างด้านซ้าย ประมาณแถวที่สาม บนรถเปิดแอร์เย็นฉ่ำ และเปิดวิดีโอบันทึกการแสดงคอนเสิร์ตของกลุ่มศิลปินเพื่อชีวิตให้ดู ฉันดูแล้วดูอีก จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงรถก็ยังไม่ขยับเขยื้อน กระทั่งน้อง ๆ กลุ่มที่ชวนฉันกินข้าวและคนอื่น ๆ อีกหลายคนมาถึง ขึ้นรถจนเต็มทุกที่นั่งล้อรถจึงเลื่อน

ไชโย .. ฉันจะได้กลับบ้านแว้ววววว

เมื่อรถเคลื่อนได้สักพัก คนนั่งข้าง ๆ เริ่มชวนคุย คุยกันไปคุยกันมา ฉันก็ได้เพื่อนใหม่เพิ่มอีกหนึ่งคน โลกใบนี้มีเพื่อนใหม่ให้เราทำความรู้จักได้ไม่มีหมดจริง ๆ ค่ะ ก็คงเหมือนฉันกับคุณไงคะ ถ้าเราไม่เริ่มเปิดโอกาสทำความรู้จัก เราก็คงไม่ได้มักคุ้นกันอย่างทุกวันนี้หรอกเนาะ หลังจากทำความรู้จักกันพอหอมปากหอมคอ ก็หยุดจ้อแล้วพากันดูจอโทรทัศน์ด้วยกัน

หนังฉายไปไม่นาน ฉันเริ่มรู้สึกร้อนและอบอ้าวขึ้นเรื่อย ๆ ควานมือไปหาช่องปรับอากาศบนศีรษะ ปรับหมุนไปมาแต่ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น สักพักคนในรถเริ่มบ่นจากเบา ๆ แล้วก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายมีคนไปหมุนปุ่มเร่งเสียง รถทนวิ่งต่อไปอีกสักพักก็หยุด ดับเครื่องยนต์โดยที่ไม่มีการบอกกล่าวใด ๆ อีกพักใหญ่ ๆ เด็ก (?) ท้ายรถก็เดินขึ้นมาถอดเสื้อโยนพาดเบาะด้านหน้า ข้างที่นั่งคนขับ .. เอ๊ะ ! ไม่ได้การละ .. เสียงจากด้านหลังดังขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็มีหน่วยกล้าตายเดินไปถามพนักงานว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วมาอ้อมแอ้มบอกทุกคนว่า “รถจอดซ่อมแอร์น่ะ”  อืม .. ค่ะ แอร์เสียไปแล้ว แต่คนในรถตอนนี้อารมณ์เริ่มเสีย นี่ถ้าไม่เพิ่งออกจากวัดกันมา คงระเบิดเถิดเทิงกันไปแล้วละก๊า (( ฮา ))

ฉันเดินลงรถไปดูสถานการณ์แล้วไม่น่าไว้ใจเท่าไร จึงตัดสินใจลากกระเป๋าขึ้นรถทัวร์อีกคันที่แวะรับ ร่วมกับคนอื่นที่ล่วงหน้าไปก่อนอีกหลายคน และตามประสาคนที่ขึ้นรถระหว่างทาง เราจึงไม่มีที่นั่งต้องยืนห้อยกันโตงเตงไปตามประสา

ในหลายคนที่ขึ้นรถคันใหม่มาด้วยกัน เท่าที่จำได้ก็มี ฉัน สาวเหนือแสนสวยและใจดี (กระโถนพร้อม !) แม่ชีหนึ่งท่านพร้อมชาวคณะ สาวน้อยหน้าใสผู้คลั่งใคล้ญี่ปุ่นสองคน สาว ๆ มาเดี่ยวเหมือนฉันอีก 4-5 คน และคนสุดท้ายที่ตามฉันมาติด ๆ เป็นหนุ่มหล่อชาวญี่ปุ่น แบกเป้ใบใหญ่ ในมือมีหนังสือแนะนำการท่องเที่ยวและอุปกรณ์บันเทิง (หู) เค้าพูดภาษาอังกฤษสำเนียงญี่ปุ่น พูดภาษาไทยไม่ได้เลย ด้วยความที่เห็นเค้าสื่อสารกับพนักงานเก็บเงินบนรถไม่รู้เรื่องกันสักที ฉันเลยส่งสำเนียงภาษาปะกิตติดสำเนียงเหนือไปให้ สักพักก็มีคนกระซิบถามว่าหนูมาด้วยกันกะเค้าเหรอจ๊ะ (( ฮา ))

เกือบบ่ายโมง รถโดยสารก็พาฉันมาถึงสถานีขนส่งหมอชิตอย่างปลอดภัย ระหว่างนั้น คุณเจี๊ยบจัง เธอโทรมาหาเป็นระยะ ถามว่าอยู่ที่ไหนแล้ว ? หิวหรือยัง ? (ตอบไปว่า “หิวมาก” 55+) แล้วจะกินอะไร ? ฯลฯ หลังจากฝากสัมภาระแล้ว ฉันจับรถแท๊กซี่ไป เซ็นทรัลลาดพร้าว สถานที่นัดหมายทันที

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่ฉันและคุณเจี๊ยบจังได้เจอกันตัวเป็น ๆ จากที่เคยคุยกันทางเอ็มเอสเอ็นกันมานานหลายปี แม้หลังจากเธอกลับจากญี่ปุ่นเราจะได้คุยกันน้อยลง แต่มิตรภาพดี ๆ ที่เคยมีให้กันก็ยังอบอุ่นเสมอ ฉันเย็บกระเป๋าใบเล็ก ๆ ไปฝาก ส่วนเธอก็หาหนังสืองานถักมอบให้ เราอยู่ด้วยกันในห้างตลอดบ่าย กินข้าว เดินเลือกหนังสือ แล้วปิดท้ายที่ร้านกาแฟ จากนั้นก็ขับรถมาส่งฉันที่หมอชิตเมื่อใกล้เวลารถออก

ฉันได้หนังสือมาหนึ่งเล่มนั่งอ่านไปเรื่อย ๆ ระหว่างรอรถ ฉันได้ยินเสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเป็นระยะ จึงควักตั๋วโดยสารมาดู มองปราด ๆ เห็นตัวเลข 20 และเลขชานชลาที่ 42 ก็เก็บตั๋วใส่กระเป๋าสะพาย ลุกไปเข้าห้องน้ำและรับสัมภาระที่ฝากไว้ แล้วลากกระเป๋าปุเลง ๆ  ไปยังชานชลา

เมื่อไปถึง ฉันหยิบตั๋วโดยสารส่งให้พนักงานตรวจตั๋ว ปรากฏว่ารถที่ฉันจองน่ะออกไปแล้ว !!  ถึงแม้รถจะออกก่อนเวลาไปบ้าง แต่ฉันก็ดูเวลาผิดด้วยเหมือนกัน ตัวเลข 20 ที่เห็นนั้น มันอยู่ช่องวันที่ เวลาที่รถออกจริง ๆ คือ 19.30 น. โอย .. จะเป็นลม

จากนั้น ฉัน พนักงานตรวจตั๋ว พนักงานต้อนรับบนรถทัวร์ ต่างวุ่นกับการหาที่นั่งให้ฉันกลับบ้านกันโกลาหล กระทั่งได้รถปรับอากาศชั้นสองที่มีคนยกเลิกที่นั่ง ซึ่งอาจถึงที่หมายช้ากว่าที่ตั้งใจและอาจนั่งไม่สบายนัก แต่นั่นก็นับว่าดีมาก ๆ แล้วล่ะค่ะ ที่ฉันจะได้กลับบ้าน และ กลับทันไปทำงานในวันถัดไป

บนรถขณะที่รอเวลารถออก ฉันหยิบใบเสร็จค่าหนังสือมาเขียนบันทึกสั้น ๆ ว่า

วันนี้เป็นวันที่ยิ้มยากจริง ๆ
ฉันเดินออกจากวัดด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
ตอนนี้สามทุ่มสิบนาทีแล้วยังต้องแกร่วอยู่ที่หมอชิต
จากที่ควรจะได้ออกเดินทางตั้งแต่ตอนหนึ่งทุ่มกว่า ๆ
แต่ก็ยังดีนะที่มีรถ ยังดีที่จะได้กลับบ้าน ..

ขอให้การเดินทางครั้งนี้ไม่มีอะไรขัดข้องอีก และถึงที่หมายโดยปลอดภัยด้วยเถิด

บนรถทัวร์คืนนั้น ฉันหลับสนิทไปเพราะความอ่อนเพลีย แล้วลืมตาขึ้นมาชมบรรยากาศยามเช้าสองข้างทางของเมืองน่านกระทั่งถึงบ้านด้วยความสดชื่น และอบอุ่นใจ

อ่านแล้วเหนื่อยไหมคะคุณ ? ฉันว่าจะเล่าสั้น ๆ อยู่เหมือนกันนะคะ แต่ทำไมยาวได้ขนาดนี้ก็ไม่ทราบ นิสัยเขียนอะไรยาว ๆ นี่ฉันคงจะติดมาจากคุณแน่ ๆ เลยค่ะ (( ฮา )) ขอจบเรื่องเล่าอันยาวเหยียดไว้เท่านี้นะคะ แล้วพบกับเรื่องใหม่เมื่อมีโอกาสค่ะ

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ..😀

‘ SOUL

 

3 comments

  1. โอ้ววว ใครคิดจะเดินทางไกลหรือจะไปเที่ยวที่ไหนล่ะก้อ แนะนำให้เลี่ยงสมาคมกับท่านประธานนะขอรับ

    แฮ่ม ไม่งั้นอาจจะตกรถตกราจนแข้งขาและหลังไหลเดี้ยงไปเลยก็ได้

    .

    .

    แถมนิดหนึ่ง

    แต่รอที่ปางทางเข้าวัด ————-> ปากทางเข้าวัด

  2. แม๊ แม๋ แหม .. ทั่นสิญจน์ละก้อ ว่าซะเค้าเสียหายหมด

    ในฐานะประธาน ฯ ข้าพเจ้าขอให้ทั่นถอนคำพูดที่ว่า “แนะนำให้เลี่ยงสมาคมกับท่านประธาน” นั่นเถิดนะคะ เพื่อขวัญและกำลังใจของเหยื่อ เอ้ย ! ของผู้ร่วมเดินทางรายต่อไปของเธอ

    อิ อิ
    .
    .

    ขอบคุณสำหรับของแถมนะคะ
    ข้าพเจ้าจัดการกับ “ปางทาง” ตามใบสั่งเรียบร้อยแล้วค่ะ

    ว.2
    ว.8
    😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s