“หมากับคน” โดย สิญจน์ สวรรค์เสก

August 30, 2009 at 4:38 am
.

ทุกเช้าเมื่อเจ้านายออกจากบ้านไปทำงาน เจ้าฮาจิโกะ ก็จะเดินส่ายอาดๆ ตามไปส่งเจ้านายที่สถานีรถไฟชิบูย่าทุกวันมิได้ขาด

ทุกเย็นเมื่อได้เวลาเจ้านายกลับบ้าน เจ้าฮาจิโกะ ก็จะฉายเดี่ยว เดินส่ายก้นดุ๊กดิ๊กๆ ไปนอนรอรับเจ้านายที่สถานีรถไฟแห่งเดิม

เย็นวันหนึ่ง ฮาจิโกะ ตื่นเต้นดีใจเหมือนเช่นเคย เมื่อเห็นรถไฟเที่ยวที่เจ้านายเคยเดินทางกลับบ้านเป็นประจำวิ่งเอื่อยเข้ามาเทียบในชานชะลา จึงรีบลุกขึ้นชะเง้อชะแง้แลหาเจ้านาย มันเฝ้าดูผู้โดยสารคนแล้วคนเล่าตั้งแต่คนแรกที่เดินออกมา กระทั่งคนสุดท้ายเดินลับสายตาไป…

อนิจจา เจ้านายไม่ได้กลับมากับรถไฟเที่ยวนั้น

ประสาสุนัขพันธุ์อากิตะเช่นมัน คงไม่มีความสามารถโทรศัพท์ ส่งเอสเอ็มเอส หรืออีเมลไปถามเจ้านายหรอกว่า เจ้านายจะกลับบ้านเมื่อไหร่? – กี่โมง?

มันจึงรอ…รอ…รอ….รอ…รอ…รอ…
รอ…รอ…รอ….รอ…รอ…รอ…รอ
รอ…รอ…รอ….รอ…รอ…รอ
รอ…รอ…รอ….รอ…รอ
รอ…รอ…รอ….รอ
รอ…รอ…รอ
รอ…รอ
รอ…
รอ
.

เจ็ดปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

ฮาจิโกะ ยังคงไปนอนรอรับเจ้านายอยู่ที่สถานทีรถไฟชิบูย่า โดยหารู้ไม่ว่าศาสตราจารย์อุเอะโนะ ผู้เป็นเจ้านายนั้น เส้นเลือดในสมองแตกเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่เจ้านายไม่ได้กลับบ้านเมื่อเจ็ดปีก่อน

และแล้วความเพียรพยายามของการมานอนรอรับเจ้านายของมันก็สำฤทธิ์ผล

มันได้พบเจ้านาย!

ในหลุมฝังศพ…

เย็นวันหนึ่งมีคนพบเจ้าฮาจิโกะนอนตายขณะมานอนรอรับเจ้านายอยู่ที่สถานีรถไฟชิบูย่านั่นเอง

ศพของมันถูกนำไปฝังไว้ใกล้ๆ กับหลุมศพของผู้เป็นเจ้านาย

วีรกรรมแห่งความซื่อสัตย์ของเจ้าฮาจิโกะกินใจชาวญี่ปุ่นทั้งประเทศ ถึงขนาดนำเรื่องราวของมันไปบรรจุเป็นแบบเรียนสำหรับเด็กๆ เพื่อจะได้เรียนรู้เรื่องความซื่อสัตย์ และได้นำไปสร้างเป็นการ์ตูน ละคร และภาพยนต์ด้วย

นี่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นความซื่อสัตย์โดยความไม่รู้ของเจ้าฮาจิโกะ

ไม่รู้ว่าการมานอนคอยรอรับเจ้านายของตนนั้นเปล่าประโยชน์

……….

ทุกเช้าเมื่อเจ้านายร้อง ผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์จะกุลีกุจอเข้าไปหา อุ้มขึ้นมาจากเปลหรือที่นอน เช็ดอุจจาระปัสสาวะแล้วอาบน้ำประแป้ง เปลี่ยนผ้าอ้อมหรือแน้ปปี้ให้ใหม่ สวมสื้อผ้าสวยๆ ให้ แล้วก็ป้อนนม ป้อนข้าวให้เจ้านายหรือว่าลูกน้อยอย่างทะนุถนอม

เจ้าตัวน้อยตาใสนั้นก็ค่อยๆ เติบใหญ่ขึ้นมาเรื่อยๆ ทว่ากว่าจะรู้เรื่องรู้ราว กว่าจะดูแลตัวเองได้ ก็ผ่านการลองผิดลองถูกมาด้วยตัวเองจนช่ำชอง

รู้ว่าการหกล้มเจ็บอย่างไร

รู้ว่าไฟร้อนอย่างไร

รู้ว่ามีดบาดเจ็บแค่ไหน

ฯลฯ

ปรัชญาตะวันตกจึงเปรียบเทียบว่า “เด็กน้อยซื่อบริสุทธิ์เหมือนผ้าขาว”

ทว่าพุทธศาสนาบอกว่า “เด็กน้อยคือผู้ไม่รู้”

ความบริสุทธิ์ย่อมต่างจากความไม่รู้

ความบริสุทธิ์หมายถึงความสะอาดหมดจด ขณะที่ความไม่รู้คือความไม่เข้าใจ ไม่รู้แจ้ง

หากจะพูดตามวงจรปฏิจจสมุปบาทแล้ว อวิชชาหรือว่าความไม่รู้คือมูลเหตุให้เกิดสังขาร เกิดวิญญาณ เกิดภพชาติ เกิดความทุกข์ ฯ

หาก “เด็กในวันนี้คือผู้ใหญ่ในวันหน้า” ถ้างั้นก็แสดงว่า ผู้ใหญ่ทุกคนในวันนี้ล้วนเคยเป็นเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยมาก่อนหมดทุกคน แม้ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วในปัจจุบันนี้ จะมีสักกี่คนกันหนอที่กล้าประกาศว่าตนเองเป็นผู้รู้ที่แท้จริงแล้ว

ถ้าหากผู้ใหญ่ในวันนี้ก็ยังเป็นผู้ไม่รู้ – ไม่รู้ว่าที่หาอยู่หากินไปวันๆ นี้เพื่ออะไร? ชีวิตของตนประกอบขึ้นมาด้วยอะไร? หากอัตภาพร่างกายนี้ทรงอยู่ไม่ได้ ต้องแตกสลายไปในวันหนึ่งข้างหน้า ภพภูมิเบื้องหลังความตายจะมีไหม? ถ้าหากมี แล้วจิตนี้จะท่องเที่ยวไปในภพภูมิใดหนอ? จะต้องเกิดมาเป็นเด็กน้อยอีกหรือไม่?

เหล่านี้คือคำถามที่รอคำตอบ

หากใครยังตอบตัวเองไม่ได้แสดงว่ายังคงเป็นผู้ไม่รู้ เมื่อยังเป็นผู้ไม่รู้ ก็คงจะเป็นไปตามพุทธพจน์ที่ทรงตรัสเอาไว้ว่า อวิชชาหรือว่าความไม่รู้นี้แลที่เป็นตัวสร้างภพสร้างชาติ สร้างชีวิตให้เกิดมามีทุกข์อยู่ร่ำไป

เจ้าฮาจิโกะไปนอนรอรับเจ้านายด้วยความไม่รู้อยู่เจ็ดปี

เราๆ ท่านๆ จะกลับมาเป็นเด็กน้อยนอนเปลด้วยความไม่รู้กันอีกกี่ล้านชาติหนอ?

8 comments

  1. สวัสดีบ่ายวันพะหัสฯนะขะรับท่านประธานแอนด์ท่านรองฯ

    สบายดีกันบ่?

    สู้ๆ น้า

    ไปล่ะ

    ^_^

  2. สวัสดีค่ะ
    สบายดี กินอิ่ม นอนหลับค่ะ ท่านเลขาฯ
    หวังว่าท่านเองก็เช่นกันนะคะ

    ตอนนี้ที่นี่ฝนตกแล้ว คิดว่าจะครึ้มอย่างเดียวซะอีก

    สู้ๆ ค่ะทุกท่าน

  3. สวัสดีบ่ายวันศุกร์ค่า

    .

    เหล่าคนบ้าเป็นอย่างไรกันบ้างคะ ?
    สบายดีอยู่ไหม ?

    หากกำลังไม่สบาย ขอให้หายไว ๆ
    หากต้องเดินทางใกล้ไกล ขอให้ปลอดภัยดี
    หากกำลังปั่นงานจนเนียนได้ที่ ขอให้มีพลังและสติปัญญายิ่ง ๆ ไป

    .
    .

    เป็นเด็กดีนะคะ
    แล้วจะเอานิทานก่อนนอนมาฝากค่ะ

    -ประธาน.-

  4. สวัสดีวันเสาร์นะขะรับเหล่าท่าน

    ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ น้า

    .

    .

    เออ..ว่าแต่..นิทานก่อนนอนจะกลับมาหลอนอีกแล้วหรือ

    แล้ว..นิทานก่อนตื่นล่ะ จะกล้ากลับมาหลอกอีกไหมหนอ

    อืม น่าคิดๆ เห็นทีต้องขอเวลานอกไปปรึกษาเจ้าชายน้อยกับมวลสหายปราบมารเสียหน่อยแล้ว

  5. สวัสดีวันเสาร์ค่ะ

    นิทานจะมาแล้วเหรอคะ ดีจัง

    ไม่ใช่เด็กดี แต่เป็นเด็กบ้าจะอ่านได้ป่าวเนี่ย

    สุขสันต์ สุขสันต์ค่ะ

  6. ง่า ..

    ขอโต๊ดดดดดด ..

    ข้าพเจ้าต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ
    ที่ยังไม่มี “นิทานก่อนนอน” มาเสิร์ฟให้
    ไม่ใช่เพราะยุ่งหรืออะไรอันใด

    แต่ที่ยังเขียนไม่ได้ (ทั้งที่มีโครงเรื่องในใจแล้ว ) นั้น
    เพราะข้าพเจ้า “อ่าน” น้อยไป ..

    อ่านน้อยเกินไปจริง ๆ

    โอ้ .. งื๊ดดดด !

  7. พร้อมเมื่อไหร่ค่อยเล่าค่ะท่าน
    ไม่ได้รีบร้อนอะไรนี่นา ^__^

  8. ขอบคุณค่าท่านรอง ฯ

    .

    จริงของท่านนะคะ
    ถ้ายังไม่พร้อมออกอากาศก็เก็บเอาไว้ก่อนดีกว่า
    แล้วจะเข้ามาเขียน เอ้ย ! จะเข้ามาปล่อยของเร็ว ๆ นี้นะคะ

    ดูสิว่าคนเขียนกะคนอ่าน ใครจะบ้ากว่ากัน

    หุ หุ

    .
    .

    สุขสันต์วันสีชมพู
    สู้ ๆ ค่า
    😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s