นิทานก่อนนอน : มด (ภาคต่อ)

(ความเดิมตอนที่แล้ว)

จากนั้นก็ช่วยกันบรรทุกขึ้นหลังเต็มอัตรา
แล้วตั้งแถวเดินหน้ากลับรัง

 – – –

เดิน
เดิน
เดิน

เมื่อเดินมาถึงครึ่งทาง
พลัน !! มีฝนกระหน่ำมาไม่ยั้ง
ทางเดินจากที่เคยแห้ง กลายเป็นแอ่งน้ำขนาดย่อมขึ้นมาในทันใด

หัวหน้าประกาศก้อง
“เกาะกลุ่มกันเข้าไว้ เราจะไหลไปตามกระแสน้ำด้วยกัน”
มดพร้อมใจกันทิ้งของที่แบกลงไป จับมือกันลอยเป็นแพบนผิวน้ำ

(เมื่อถึงเวลาวิกฤต จงห่วงชีวิตก่อนทรัพย์สินนะคะเด็ก ๆ)

บรรดามดถูกกระแสน้ำพัดพามาค้างที่กองหญ้าแห้งกองใหญ่
มดต่างแยกย้าย ไต่ขึ้นไปบนยอด
ยืนหยัดกลางสายฝน และเฝ้ามองกระแสน้ำที่ลอดผ่านไปอย่างอดทน

ชั่วอึดใจหนึ่ง ฝนที่กระหน่ำมาก็ซาลง
น้ำที่ไหลตามผิวหน้าดิน ค่อย ๆ ซึมหายไป
บรรดามด ไต่ลงมารวมตัวกันอีกครั้ง

“เพื่อนเอ๋ย ตอนนี้อุปสรรคได้ผ่านพ้นไปแล้วล่ะ”
แล้วเสียงมดงานตัวหนึ่งรำพันแทรกขึ้นมาเบา ๆ ว่า
“แต่เสบียงของเราก็ไม่เหลือเลยนะ อุตส่าห์หา อุตส่าห์ขนมาตั้งไกล”
หัวหน้ามด เดินไปใกล้ ๆ แล้วพูดขึ้นมาว่า
“เจ้ามองไปที่กองหญ้าที่เราปีนขึ้นไปนั่นสิ ดูดี ๆ มันเป็นหญ้าอะไรกัน”

มดทั้งฝูงก็หันไปมอง ส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน
ข้าว !!”
“ใช่แล้วมันเป็นกองของซังข้าว เสบียงของพวกเรายังมี”

ฝูงมดกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี
ต่างวิ่งรี่ไปเก็บเมล็ดข้าวที่ร่วงหล่นคนละไม้คนละมือ

“ไปกันเถอะพวกเรา ได้เวลากลับบ้านกันแล้วล่ะ”

และแล้วขบวนมดก็พากันออกเดินทางกันอีกครั้ง

( อย่าท้อแท้นะคะ ชีวิตคนเรายังมีความหวังเสมอค่ะ )

– – –

หมายเหตุ :
นิทานจบแล้วล่ะค่ะ หากยังไม่อ่านตอนนี้ ค่อยกลับมาอ่านตอนก่อนนอนอีกทีก็ไม่ว่ากัน😀

9 comments

  1. สวัสดีสายๆ วันอาทิตย์ค่ะ
    มาอ่านนิทานค่ะ แล้วก่อนนอนจะมาอ่านอีกที
    จะได้เป็นนิทานก่อนนอน หุหุ

    นิทานจบแล้ว ? หมายถึงไม่มีภาคต่อแล้วใช่ไหมคะ

    เมื่อคืนนอนไม่ดึกค่ะ (ก่อนเที่ยงคืน) ^__^

    สุขสันต์วันอาทิตย์สดใสค่ะ

  2. สวัสดียามเย็นค่ะ คุณ Z2you

    .
    .

    นิทานเรื่อง “มด” ไม่มีภาคต่อแล้วค่ะ
    จบแล้วจบเลย .. อิอิ

    .
    .

    อ้อ .. ถ้าหากคุณได้กลับมาอ่านก่อนนอนคืนนี้ ขอให้ฝันดี
    ฝันเจอมด เอ้ย !! เจอเจ้าชาย เจ้าหญิง ขอให้มีความฝันอันแสนสวยงามนะคะ

    .
    .

    สุขสันต์ ๆ เช่นกันค่ะ ..😀

  3. สวัสดีตอนเย็นค่ะ
    รีบเข้ามาอ่าน เพราะวันนี้จะรีบเข้านอน ^^
    จะได้ฝันเร็วๆ 555+

    นิทานเรื่องมด ไม่มีภาคต่อไม่เป็นไร
    เพราะเดี๋ยวท่าน จขบ. ก็ต้องมีเรื่องใหม่มาให้อ่านอีก อิอิ

    ฝันดีเช่นกันค่ะ

  4. 5555555555+ ซะงั้นเลยคุณ Z นี่
    แต่ก็ดีแล้วค่ะ พักนี้อากาศมันเย็น ๆ เนาะ นอนแต่หัวค่ำก็ดีเหมือนกัน

    .
    .

    ราตรีสวัสดิ์นะคะ ฝันดีค่ะ ..😀

  5. นิทานก่อนตื่น : อ้อย (“ต่อ” จ้าต่อ ไม่ใช่ “แตน” แต่อย่างใด)

    .
    .

    ว่าไปแล้วเหมือนจะเป็นเหตุบังเอิญ
    ที่เช้าวันนั้นอ้อยตื่นขึ้นมาพบว่ามันเป็นเช้าของวันที่ 14 กุมภาฯ
    ซึ่งเป็นวันแห่งความรัก แต่คุณผู้อ่านทุกท่านต่างรู้อยู่แล้วนี่ว่า
    สำหรับอ้อยแล้ว ไม่มีเลยที่เช้าวันใดจะไม่ใช่วันแห่งความรัก
    มินับว่าเมื่อวานเขาเพิ่งฝากจดหมายไปกับลุงแห้ว-บุรุษไปรษณีย์

    “ป่านนี้จดหมายมิถึงน้ำตาลแล้วรึ?” อ้อยใจร้อน
    เขาเดินไปเข้าห้องน้ำพลางคิดถึงน้ำตาลและจดหมายฉบับนั้น

    “คริ คริ คริ อ่านจดหมายจนหน้าแดงเหมือนลูกตำลึงสุกละมั่งนั่น-น้ำตาลจ๋า” เขาหัวเราะร่วนอยู่คนเดียว

    “เอ…หรือว่าหน้าของเธอจะแดงเหมือนตูดลิงอย่างในฝันกันแน่นะ?…” อ้อยเกิดความลังเลสงสัย ขณะหยิบโฟมล้างหน้ามาบีบใส่แปรงสีฟัน เอาใส่ปากสีพรวดๆ

    “เอาเถอะ เอา จะแดงเหมือนลูกตำลึงหรือแดงเหมือนตูดลิงยังไงก็เหอะ รับรองได้ว่าหน้าของหล่อนจะต้องสวยสง่านวลเนียนอยู่ดีนั่นแหละ”

    โอ้ววว ความรักทำให้เขาตาบอดไปแล้วจริงๆ จึงพาลมองเห็นอะไรเป็นสิ่งสวยงามประดับโลกไปหมด

    อ้อ ทำให้เขามองเห็นโฟมล้างชนิดรุนแรงนั้นเป็นยาสีฟันไปด้วย
    พอล้าง-บ้วนปากเสร็จ เขาก็หยิบเจลแต่งผมมาล้างหน้าแทนโฟมด้วย
    และด้วยเหตุนี้ วันนี้เขาจึงเดินปากเจ่อ หน้ามันแผล็บไปโรงเรียน

    ระหว่างทาง ลุงแห้วปั่นจักรยานสวนทางมาพอดี
    ครั้นมองเห็นอ้อย ลุงแห้วพยายามจะหลบหน้า
    เกรงว่าเขาจะสอบถามเรื่องจดหมายเมื่อวาน
    ทว่าถนนเล็กๆ เส้นนั้นไม่มีทางแยก
    แกจำต้องปั้นหน้านิ่งเข้าหาเขา

    “อ้าว อ้อย เป็นไงวันนี้ สบายดีนะ”
    แกชิงถามเสียก่อนเพื่อให้เขาลืมเรื่องจดหมาย

    “อีอั๊บ อุง อ๋มซาอ๋ายอีอั๊บ (ดีครับ ลุง ผมสบายดีครับ)” อ้อยถูกโฟมล้างหน้ากัดจนปากเจ่อทำให้พูดไม่ชัด

    “อ่ะ อ้าว ปากไปโดนอะไรมาล่ะอ้อย ท่าทางจะโดนหนัก บวมมากขนาดนี้คงไม่ใช่แค่หมัดเดียว อาจจะโดนเท้าด้วยมั้งนั่น”

    “อ่ะ อ่าว อุง มาล่ายลงต๋อย แอ่อ๋มอ้อม่ายอู้อ้าปายโอนอาไออาเอื๋อนอัน (ป่ะ เปล่า ลุง ไม่ได้โดนต่อย แต่ผมก็ไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมาเหมือนกัน)…อุง อุง อุงได๋จ่งอดอ๋ายอ๋มไอ๋? (ลุง ลุง ลุงได้ส่งจดหมายผมไหม?)”

    “หา เอ็งว่าอะไรนะ?”

    “อดอ๋ายเมืออานไง” อ้อยพยายามพูดให้ชัดที่สุด แล้วทำมือทำไม้บอกใบ้ด้วย

    “อ่ะ อ้อ จดหมายใช่ไหม?” ลุงแห้วแสร้งว่าเพิ่งนึกขึ้นมาได้

    อ้อยพยักหน้าหงึกๆ

    “เรียบร้อยโว้ยอ้อย…(ข้าทำหล่นน้ำ)…เรียบร้อยไปแล้ว” คำพูดในวงเล็บนั้น ลุงแห้วพูดเสียงเบามากจนอ้อยไม่ได้ยิน เขาได้ยินแต่คำว่าเรียบร้อยที่แกพูดอย่างหนักแน่นตอนต้นกับตอนท้ายประโยคเท่านั้น

    “อีอังเอย ออบอุนมากอั๊บอุง (ดีจังเลย ขอบคุณมากครับลุง)” อ้อยพูดเสร็จก็เดินยิ้มเห่อๆ มุ่งหน้าไปโรงเรียน

    อ้อ ลืมบอกไป วันนี้อ้อยใส่รองเท้าสองข้างนะจ๊ะ

    ขณะเดินไต่สะพานไม้ไผ่ข้ามทะเลสาปไปนั้น บนพื้นน้ำใต้สะพานมีจดหมายฉบับน้อยนั้นลอยอยู่ อ้อยกวาดสายตาผ่านเลยไปแว๊บหนึ่ง โดยไม่นึกเฉลียวใจว่านั่นเป็นจดหมายที่เขาเพิ่งฝากลุงแห้วให้ส่งไปหาน้ำตาลเมื่อวานนี้ .. โอ้ อนิจจา ความรักแท้ๆ ที่ทำให้เขาบอดตาใสได้ถึงเพียงนั้น!

    .

    สองอาทิตย์ต่อมา

    อ้อยมานั่งเหม่อลอยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม
    เขาเหม่อมองไปที่เส้นขอบฟ้าไกลตา
    เหมือนกำลังจะค้นหาคำตอบจากท้องฟ้า
    ว่าทำไมน้ำตาลถึงไม่ตอบจดหมายของเขากลับมา
    เขาลงมือเขียนจดหมายขึ้นมาอีกฉบับหนึ่ง
    แต่ครั้นพอคิดจะส่งไปให้เธอ ก็กลัวว่าเธอจะรังเกียจ
    แล้วไม่ยอมตอบจดหมายกลับมาเหมือนครั้งที่แล้ว
    นั่นมิยิ่งทำให้เขาเจ็บช้ำและทรมานขึ้นไปมากกว่าเดิมหรือ
    เขาจึงเก็บจดหมายฉบับนั้นเอาไว้เสียเอง

    .

    สองปีต่อมา

    อ้อยยังคงมานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเก่า
    ลำธารร่องเก่าแต่สายน้ำไม่คงเดิม
    ท้องฟ้าเหมือนเดิมแต่เมฆก้อนใหม่
    นกกระจิบตัวใหม่แต่ยังร้องเหมือนเดิม
    สายลมยังโชยให้ความรู้สึกเก่าๆ
    ใจของอ้อยยังคงเดิม
    ในกระเป๋าหนังสือมีสมุดเขียนจดหมายเล่มใหม่
    และมีจดหมายที่เขียนเสร็จแล้วอีกนับร้อยฉบับ
    แม้อ้อยจะโตขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อน
    แต่เขาก็ยังไม่กล้าส่งจดหมายไปหาน้ำตาลเหมือนเดิม

    .
    .

    มาจะกล่าวบทไป ถึงแม่น้ำตาลหวานใจของอ้อยบ้างล่ะ

    ครั้นพอย้ายไปอยู่แดนศิวิไลยไกลโพ้น
    เธอก็เฝ้าคิดถึงเขา-นายอ้อย พ่อเทพบุตรสุดสวาทมิเว้นวาย
    แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ก็ในเมื่อเธอเป็นผู้หญิง
    เป็นหญิงงามที่เพียบพร้อมด้วยเบญจกัลยาณี
    ผิว่าผิวแม่หรือก็นวลละออ
    ผ่อดูเนื้อก็เนียนเปล่งปลั่ง
    กระทั่งผมแลฟันก็เงางามเป็นระเบียบ
    แลดูเรียบร้อยสวยสมวัย

    น้ำตาลเคยคิดว่าจะเขียนจดหมายไปถึงอ้อย
    ไม่สิ หล่อนมิเพียงแค่คิดเท่านั้นดอก
    เมื่อตอนย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ นั้น
    เธอเฝ้ารอฟังข่าวจากอ้อยอย่างใจจดใจจ่อ
    หลังจากรอจดหมายจากอ้อยอยู่สองสัปดาห์
    เมื่อไม่มีทีท่าว่าจะได้รับสารจากเขาแน่แล้ว
    แม่ขวัญแก้วจึงเขียนจดหมายขึ้นมาเหมือนกัน
    เมื่อเขียนเสร็จ และคิดจะจ่าหน้าซองนั้น
    เธอก็นึกขึ้นได้ว่า ไม่มีที่อยู่ของเขานี่นา

    อนิจจาชีวิตรักของทั้งสอง

    น้ำตาลจึงเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้อ่านเอง
    พออ่านไปอ่านมา กระทั่งจำเนื้อความในจดหมายได้หมด
    เธอก็ลงมือเขียนจดหมายฉบับใหม่
    เธอเขียนๆ อ่านๆ จดหมายที่คิดว่าจะส่งไปให้อ้อยเช่นนั้นเรื่อยไป

    กระทั่ง…

    จากวันเป็นเดือนเคลื่อนเป็นปี
    จดหมายที่มีก็เพิ่มพูนขึ้น
    จากสองเป็นสิบ
    จากสิบเป็นร้อย

    และ…กระทั่ง
    ยี่สิบปีผ่านไปไวปานคนอ่านโง่ที่ถูกคนเขียนหลอก!!

    น้ำตาลเรียนจบปริญญาโท
    เธอมีหน้าที่การงานดี มีเงินเก็บก้อนใหญ่
    จึงลาออกจากบริษัทที่ทำงานนั้น
    แล้วออกเดินทางตามหาหัวใจ
    สู่ดินแดนห่างไกลในต่างจังหวัด
    อีกอย่าง หล่อนหมายจะไปหาซื้อที่ป่าสวยๆ
    เพื่อสร้างรีสอร์ทเล็กๆ สไตล์โฮล์มสเตย์
    อันเป็นความหวังที่อยากจะคืนไปอยู่กับธรรมชาติ
    แบบที่เธอเคยใช้ชีวิตเมื่อตอนเป็นเด็ก

    รถของเธอมาจอดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง
    ที่ซึ่งเธอคิดว่าได้ทำหัวใจหล่นเอาไว้เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว
    หล่อนเห็นชายชราผู้หนึ่ง
    แลดูเค้าหน้าไม่คุ้นแต่ก็มีส่วนคล้าย
    จึงเดินเข้าไปทักขึ้นว่า

    “สวัสดีค่ะคุณลุง”

    ชายชราท่าทางงงๆ เงิ่นๆ ผู้นั้นหันมาแล้วพูดขึ้น
    “ไหว้พระเถอะนังหนูเอ้ย”

    “คุณลุงคะ คุณลุงชื่อแดง เกษรกุหลาบ ใช่หรือเปล่าคะ?”
    เธอหมายใจว่าลุงผู้นี้คือพ่อของอ้อย

    “หา เอ็งว่าไงนะนังหนู?” ลุงผู้นั้นท่าทางจะหูตึง
    น้ำตาลจึงทวนคำถามไปอีกครั้ง

    “อ้อ ไม่ใช่หรอกนังหนูเอ๊ย ลุงชื่อขาว ดำดี น่ะ”

    “แล้ว…เอ่อ…เจ้าของบ้านหลังนี้ไม่อยู่หรือคะลุง”

    “ก็ลุงนี่แหละเจ้าของบ้านหลังนี้ ทำไมหือนังหนู”

    “อ่ะ อ้าว เหรอคะ ขอโทษค่ะ แล้ว..เอ่อ..เจ้าของบ้านคนเดิมไปไหนซะละคะ”

    “ไม่รู้เหมือนกันนานังหนู ครอบครัวตาแดงละมั้งที่เอ็งถามหานั่นน่ะ พวกเขาย้ายไปอยู่ที่อื่นตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนโน่นแล้ว ข้าก็ไม่แน่ใจนะว่าพวกเขาไปอยู่ที่ไหน เห็นมีข่าวแว่วๆ มาว่า ไปอยู่อำเภอเฉลิมพระเกียรติอะไรสักอย่างนี่แหละ เอ็งลองไปถามกะ ตาสา ที่บ้านโน้นดูสินังหนู เผื่อเขาจะจำได้มั่ง ข้าละไม่ค่อยจะแน่ใจเหมือนกัน”

    เมื่อเธอเดินไปถามคุณลุงที่บ้านอีกหลังหนึ่ง
    ยิ่งได้ข้อมูลสับสนเข้าไปใหญ่
    เพราะคุณลุงท่านนั้นบอกว่าพวกเขาย้ายไปอยู่จังหวัดแม่ฮ่องสอน
    แต่บอกว่าไปอยู่ที่อำเภอนาน้อย

    เธอเดินกลับมาที่รถอย่างอ่อนล้า
    ดูเหมือนว่าเบาะแสเดียวที่พอจะตามหาเขา
    เพื่อจะได้แอบมองหน้าสักแว๊บเดียว
    ขอเพียงให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตสุขสบายดีอยู่
    เพื่อให้ความคิดถึงที่เก็บงำมานับยี่สิบปีได้ทุเลาเบาบางลงนั้น พลันสะบั้นขาดหายลงดื้อๆ โลกนี้ช่างดูเวิ้งว้างและกว้างใหญ่เกินไป เธอกลัวที่จะออกดั้นด้นตามหาเขา ด้วยเกรงว่าจะเป็นการเดินทางห่างไกลเขาออกไปในทิศอื่น

    ระหว่างขับรถไปเรื่อยนั้น
    เธอเฝ้ารำพึงรำพันในใจว่า

    “อ้อย เธอไปอยู่ที่ไหนกันแน่นะ
    เธอเคยคิดจะตามหาฉัน
    เหมือนที่ฉันกำลังตามหาเธอแบบนี้บ้างไหม?”

  6. 55555555+ อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณป๋าสอ

    .
    .

    โอย ๆๆๆ ตายแล้ว ๆๆๆ
    ข้าพเจ้าอ่านไปได้ 4-5 บรรทัดก็ฮากลิ้งแล้วอ่ะค่ะ

    ต้องเบรคตัวเองด้วยการอัพใส่กระเช้า ฯ เสียก่อนนะคะ
    ไม่งั้นเป็นได้เสียกิริยาฮากลิ้งไปกลิ้งมาอยู่แถวนี้เป็นแน่ 555555+

    อัพก่อนน๊า

    อัพ !
    อัพ !
    อัพ !

    อัพ ! แอนด์ ดาวน์ ! .. เอ้ย !! ไม่เกี่ยว ดาวน์ไม่เกี่ยว .. อิอิ

    -มารดำ-😀
    ปล. พฤติกรรมบีบโฟมล้างหน้าใส่แปรงสีฟัน นี่มันคุ้น ๆ ไงไม่ทราบเนาะ แหะ ๆ

  7. สวัสดีค่ะ เราเข้ามาอ่านนิทานเรื่องนี้จากการหาในGoogle
    กำลังหานิทานเพื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมน่ะค่ะ
    เลยอยากจะขออนุญาต นำนิทานเรื่อง มด นี้ไปทำเป็นภาพประกอบได้มั้ยคะ
    ไม่ได้นำไปจำหน่ายหรอกค่ะ แต่คุณแม่กำลังทำงานวิชาการ
    โดยใช้นิทานส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมในเด็กน่ะค่ะ
    อยากจะขออนุญาตและรายละเอียดของผู้แต่งส่งทางเมล์ได้มั้ยคะ
    ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ

  8. สวัสดีค่ะคุณ TaaL

    ด้วยความยินดีค่ะ ตอบกลับทางเมล์ไปแล้วนะคะ 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s