ท้องฟ้าใช่มีแต่สีฟ้า
ดวงจันทราใช่เจิดจ้าอยู่เสมอ
บางครั้งเห็นบางคราหายไม่ได้เจอ
ฉันและเธอก็มีบ้างที่ห่างกัน

.
.

December 16, 2009 at 5:28 am

.
.

“เสียหมา!”

คิดว่าแทบจะทุกคนคงเคยได้ยินสำนวนนี้มาบ้างแล้ว เป็นสำนวนที่มีความหมายประมาณว่า “เสียรู้คนอื่น, ถูกหลอกเอาอะไรบางอย่างไป”

หลายคนคงทราบที่มาที่ไปของสำนวนนี้แล้ว และน่าจะมีอีกหลายคนที่ยังไม่ทราบ ถ้างั้น…มาฟังเรื่องราวความเป็นมาของสำนวนนี้กันหน่อยดีไหม

เรื่องมีอยู่ว่า คราวเมื่อทหารอเมริกันยกกองทัพไปรบกับทหารเวียดกงนั้น เวลาออกลาดตระเวนก็ดี หรือเวลาค่ำคืนก็ดี ทหารอเมริกันจะกลัวมาก เพราะไม่รู้ว่าทหารเวียดกงซึ่งขุดอุโมงค์หลบอยู่ใต้ดินนั้นจะโผล่ขึ้นมาโจมตีจากตรงไหนบ้าง

โจทย์หรือว่าปัญหาใหญ่ที่ทหารอเมริกันต้องแก้ไขอย่างเร่งด่วนในตอนนั้นคือ ทำอย่างไรจึงจะรู้ว่าปากอุโมงค์ลับของทหารเวียดกงอยู่ตรงไหนบ้าง ผู้ที่จะช่วยเฉลยปัญหานี้ให้พวกเขาได้ดีที่สุดคือสุนัขทหาร พวกมันถูกเรียกตัวไปรับภารกิจดมกลิ่นหาปากอุโมงค์ของทหารเวียดกงโดยเฉพาะ สุนัขเหล่านั้นทำงานได้ดีมาก ค้นพบอุโมงค์ลับครั้งแล้วครั้งเล่า ทำเอาทหารเวียดกงตั้งตัวไม่ติด ต้องเรียกประชุมด่วนเพื่อระดมสมองคิดค้นหนทางมารับมือหมา…(เอ น่าจะบอกว่าคิดค้นหนทางมารับ “ตีนหมา” ถึงจะถูกเนาะ เพราะหมามันไม่มีมือนี่นา)

โจทย์ของทหารเวียดกงคือทำอย่างไรจะกำจัดสุนัขทหารที่ล้วนแล้วแต่เป็นสุนัขหนุ่มใหญ่ไฟแรง ฮึกเหิมกล้าหาญฝูงนั้นได้

ไม่รู้ว่าเสนาธิการทหารเวียดกงท่านใดเคยอ่านวรรณกรรมเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ ของ ยาขอบ มาหรือเปล่าก็ไม่ทราบ ถึงได้รู้จุดอ่อนของบุรุษเพศทั้งหลายว่า ต่อให้เก่งกล้าสามารถปานใด เชี่ยวชาญชำนาญศึกดุจ บุเรงนองกะยอดินนรทา เพียงไหน ก็ต้องมาพ่ายแพ้ต่อ ตะละแม่กุสุมา และ ตะละแม่จันทรา ผู้มีความงามและน้ำตาเป็นอาวุธ

“กลศึกสาวงาม” จึงผ่านที่ประชุมออกมาเพื่อใช้กับสุนัขหนุ่มที่ชำนาญศึกเหล่านั้น

ทหารเวียดกงออกเสาะหาสุนัขสาวที่กำลัง “เป็นสัด” คือพร้อมที่จะผสมพันธุ์มาหลอกล่อสุนัขหนุ่ม พอพวกมันได้กลิ่นหอมของสาวเจ้าเข้าเท่านั้น ก็ดึงดันดุจช้างเปลี่ยว กระชากเชือกจูงจนหลุดมือผู้คุม แล้วพุ่งพรวดลงอุโมงค์ไปหาสุนัขสาว

จบข่าว!

นอกจากทหารเวียดกงจะกำจัดสุนัขทหารเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายแล้ว ยังได้เนื้อของพวกมันมาเป็นโปรตีนอีกด้วย

นี้แลจึงเป็นที่มาของสำนวน “เสียหมา” คือทหารอเมริกันเสียรู้ทหารเวียดกงจนเสียหมาไปด้วยในคราวเดียวกัน

สาระที่อยากจะเน้นในเรื่องที่เล่ามานี้คือวิธีแก้ปัญหา คือก่อนอื่นต้องมองปัญหาให้ออก ว่าปัญหานั้นๆ มีสาเหตุมาจากอะไร และควรจะประกอบทางแก้แบบไหนจึงจะแก้ไขได้ดีที่สุด

ทหารอเมริกันฉลาดมากที่มองปัญหาออกแล้วใช้สุนัขมาช่วยดมกลิ่นหาที่ซ่อนของศัตรู

ทหารเวียดกงกลับฉลาดกว่าที่รู้ใจหมาว่าพวกมันมีจุดอ่อนที่ตรงไหน แล้ววางแผนโจมตีจิตใจที่ลุ่มหลงต่อสุนัขสาวของพวกมัน

คราวนี้ลองหันมาศึกษาการแก้ปัญหาของสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าบ้าง ว่าพระองค์ทรงใช้วิธีการใดในการแก้ปัญหา

บ่อยครั้งที่เรามักจะได้ยินคนโน้นคนนี้แนะนำให้สวดชัยมงคลคาถา นัยว่าคาถาบทนี้เป็นคาถาชนะมาร หากใครสวดเป็นประจำทำอะไรก็จะสำเร็จ เป็นผู้ชนะ

ถ้าเข้าใจความหมายของบทสวดนี้ แล้วพินิจพิเคราะห์ดูดีๆ ก็จะเข้าใจว่า ทำไมการสวดคาถาบทนี้บ่อยๆ แล้วจะทำให้เป็นผู้ชนะ เพราะแท้จริงแล้วคาถาบทนี้เป็นการแสดงปมปัญหาที่สำคัญแปดประการ รวมถึงวิธีจัดการกับปัญหานั้นๆ ของพระพุทธเจ้านั่นเอง

มาลองไล่เลียงกันดูสิว่ามีปัญหาอะไรบ้าง

ปัญหาแรกคือพญามารยกรี้พลเข้ามาผจญพระองค์ที่ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ในคืนที่จะทรงตรัสรู้ พระองค์ทรงเอาชนะพญามารและมวลเสนาได้ด้วยธรรมวิธีมีการให้ทานเป็นต้น

ปัญหาที่สองก็เกิดขึ้นในค่ำคืนเดียวกัน คือหลังจากพญามารและเสนาแพ้พ่ายไปแล้ว อาฬวกยักษ์ที่ร้ายกาจยิ่งกว่าได้เข้ามาต่อสู้กับพระองค์ ทรงเอาชนะได้ด้วยขันติธรรมคือความอดทนอดกลั้น

ปัญหาที่สามทรงเอาชนะช้างนาฬาคีรีที่ดุร้ายด้วยพระเมตตา ใจเย็น ใจดี ใจเฉย

ปัญหาที่สี่ทรงเอาชนะจอมโจรองคุลีมาลด้วยอิทธิปาฏิหาริย์ คืออำนาจพิเศษทางใจ กำลังใจที่แน่แน่ว ทรงพลัง

ปัญหาที่ห้าทรงเอาชนะคำกล่าวตู่ของนางจิญจมาณวิกาด้วยการระงับพระทัย ไม่ไปพูดต่อปากต่อคำด้วย

ปัญหาที่หกทรงเอาชนะสัจจกนิครนถ์ที่ชอบคุยโม้ โอ้อวด ถนัดพูดแต่คำเท็จ ด้วยการพูดแต่คำจริงซึ่งแทงจิตทิ่มใจของเขา

ปัญหาที่เจ็ดพระองค์ไม่ทรงเสด็จไปจัดการกับปัญหานั้นเอง แต่ทรงโปรดให้พระโมคคัลลาน์อัครสาวกฝ่ายซ้ายผู้เลิศด้วยฤทธิ์ไปปราบพญานันโทปนันทนาคราช ผู้มีความรู้ผิด มีฤทธิ์มาก แทนพระองค์

ปัญหาที่แปดทรงเอาชนะท้าวพกาพรหมผู้ถือตนว่าฉลาดรอบรู้ รุ่งเรืองด้วยปัญญา ได้เข้าถึงซึ่งความบริสุทธิ์แล้ว ด้วยพระปัญญาคือเทศนาโวหารที่แจ่มแจ้งแทงตลอดทุกแง่มุม

ครั้นน้อมมาพิจารณาดูปัญหาต่างๆ ที่รายล้อมชีวิตของคนเราอยู่ทุกวันนี้ เห็นจะหนีไม่พ้นปมปัญหาแปดประการดังที่พระพุทธองค์ทรงผจญมาก่อนนั่นหรอก เพียงแต่ว่าสถานการณ์อาจจะแตกต่างกันไปบ้างเท่านั้น การตั้งสติให้ดี ใคร่ครวญให้ละเอียดถี่ถ้วนถึงปัญหาและประกอบแนวทางแก้ไข แล้วค่อยๆ แก้ไขไปตามกำลังสติปัญญาของตน โดยยึดแนวทางที่พระพุทธองค์ทรงทำให้ดูเป็นตัวอย่างแล้วนั้น คงจะช่วยให้เราแก้ปัญหาที่กำลังประสบได้อย่างแน่นอน

เคยมีคนกล่าวว่า “ชีวิตคือการแก้ปัญหาที่ต้องใช้ปัญญาในการแก้ไข” ก็ถูกตามนั้นอยู่หรอก แต่เห็นจะต้องขอวงเล็บต่อท้ายอีกหน่อยว่า (“อย่างเดียวไม่พอ”)

บางครั้งต้องใช้ความอดทน และบ่อยหนที่ต้องใช้การให้ – ให้ทั้งวัตถุทานและอภัยทาน

การจะเอาชนะคนที่กล่าวใส่ร้ายป้ายสีโดยไม่มีเหตุผลนั้น ต้องอดทนไม่ไปต่อปากต่อคำด้วย เพราะยิ่งพยายามอธิบายมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งเหมือนการพยายามแก้ตัวไปเท่านั้น

จะชนะคนขี้โม้โอ้อวดกล่าวแต่คำเท็จก็ด้วยการพูดแต่ความจริง

บางครั้ง ปัญหาบางอย่างอาจต้องพึ่งผู้อื่นที่มีความถนัดซึ่งเหมาะสมกับงานนั้นๆ โดยตรงไปแก้ไขแทน

ผู้รู้บางท่านกล่าวว่า ตำแหน่งหน้าที่ที่เราเป็นอยู่นั้นคือฤทธิ์เดชในตัวของมันเอง ต้องรู้จักใช้พระเดชบ้างในบางครั้งเพื่อจัดการกับปัญหา

สรุปว่าปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ไข เพียงแต่ต้องวิเคราะห์โจทย์ให้เข้าใจ แล้วเลือกหนทางแก้ไขให้ถูกตรง.

:: วันนี้ไปอยู่เวร ::

ตั้งแต่เดินลงจากรถ กระทั่งเดินไปถึงหน้าห้อง มีจำนวนคนยกมือไหว้พอ ๆ กับจำนวนคนที่รีบรับไหว้จากฉัน งานนี้ต้องชิงความไวกันเล็กน้อย ไม่งั้นไหว้ไม่ทัน

นั่นหมายความว่าฉันอยู่ในวัยกลางคน ?

เฮ่ย ! บ้าสิ น้ำหน้าอย่างฉันจะอยู่วัยกลางคนไปได้อย่างไรกัน เพิ่งจะสามสิบต้น ๆ ที่ไหน ๆ เค้าก็ว่าวัยเท่านี้แหละกำลังดี เป็นวัย .. เอ่อ .. วัย .. วัยอะไรหว่า ? จะบอกวัยรุ่นก็กลัวโดนโห่ เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ เรื่องอายุ เรื่องวัยพูดไปก็เท่านั้น มันมีแต่เพิ่มขึ้นทุกวินาที

ฮึ !

- – -

:: หน้าห้อง ::

ฉันค้นกระเป๋าหากุญแจเปิดห้อง ห้องมืดมาก อาจเพราะฮวงจุ้ยของอาคาร หรืออาจเพราะกระจกสีชาและกระดานชานอ้อยที่ใช้ปิดทับช่องแสง เปิดไฟคู่ที่ 1 , 2 , 3 , 4 , 5 เก็บกระเป๋า เก็บปิ่นโตอาหารกลางวัน เดินไปปลดล๊อคช่องรับใบสั่งยา เปิดช่องให้แง้มไว้เล็กน้อยกว้างกว่านี้ไม่ไหวลมหนาวข้างนอกไม่ค่อยเป็นใจ เปิดคอมพิวเตอร์เครื่อง 1 , 2 , 3 แล้วเดินวนไปเปิดโปรแกรมใช้งานของโรงพยาบาล

เครื่อง 1 – งานยานอก บางวันก็มีเพลงเบา ๆ หากเจ้าหน้าที่ประจำเครื่องอำนวย

เครื่อง 2 – ตรวจสอบ ค้นคว้า ซะป๊ะซะเป๊ด เล่นเนต เล่นโกะ ฯลฯ .. อื๋ย !!

เครื่อง 3 - งานยาใน งานแบ่งบรรจุยา

จากนั้นมานั่งบนเก้าอี้ที่ใช้อยู่ประจำทุกวัน นิ่ง ๆ
ขณะที่กำลังคิดอะไรมึน ๆ พนักงานทำความสะอาดเคาะประตูเข้าห้องมา

“สวัสดีเจ้า”  

“หวัดดีเจ้า .. เอาเลย ๆ ต๋ามสบายเจ้า“

ได้ยินเสียงดัง “ปิ๊ก ปิ๊ก” ด้านขวามือ – เธอเปิดสวิทซ์ไฟฟ้าห้องเก็บยาแช่เย็น
อีกสักพักต่อมา “ปิ๊ก ปิ๊ก” ด้านหลัง – เธอเปิดสวิทซ์ไฟฟ้าห้องยาสำหรับผู้ป่วยใน
จุดสุดท้ายของห้องที่เธอจะเข้าปทำความสะอาด คือ มุมให้คำปรึกษาด้านยา

ฉันลุกเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง รูดม่านเปิดรับแสงสว่างจากภายนอก
แล้วกลับมานั่งหน้ามึนที่เก้าอี้ตัวเดิม

- – -

:: ในห้อง ::

“วันนี้มียา stat หลายก่อ ?”

“บ่อหลายเจ้า คีย์เกือบเสร็จแล้ว เหลือคนตี้นอนผ่ออาการตี้ ER แห๋มคนเดียว ”

“อืม“

 …

“เจี๊ยบ ฮับสายวอร์ดกำ“

“เจ้า“

“เจ้า“

“เจ้า“

“เจ้า“

สาม “เจ้า” หลัง พูดกับโทรศัพท์

- – -

“เจี๊ยบ สายจาก ER ถามหา Naloxone น่ะ มีก่อ ?“

“เจ้า“

“เดียวกำเดียวเน้อ“

“บ่อมีจ๊ะ ลองไปผ่อในห้องคลอดเลาะเหมือนจะเอาไปไว้ฮั้น“

“จ๊ะ“

“จ้ะ“

“เจ้า“

ตั้งแต่ “เจ้า” แรกถึงสอง “จ๊ะ”  กะอีกหนึ่ง “เจ้า” พูดกะโทรศัพท์เช่นกัน 

- – -

“เจี๊ยบ สายนอก“

“เจ้า“

(( เซนเซอร์ ))

“เจ้า“

“เจ้า“

“เจ้า“

รับฟังและตอบ ตามจรรยาบรรณข้อที่ (( จำไม่ได้ ))

- – -

:: บทสรุป ::

วันนี้ยุ่งกว่าเมื่อวานนิดหน่อย
ระเบียงตึก มีแมวใหญ่ – น้อย มาผิงแดดให้อุ่น เหมือนเคย

“ปิ๊ก ปิ๊ก ปิ๊ก ปิ๊ก ปิ๊ก“ 

“คลิ๊ก .. ปัง ! “

- – -

สวัสดี

(( มีต่อ ))

ฉันหลับตาลง ผูกผ้าปิดทับอีกชั้น

มืออันอบอุ่นวางลงบนไหล่ทั้งสองของฉัน

แว่วเสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหู

“โปรดวางใจในตัวฉัน”

แล้วมือคู่นั้นเริ่มผลัก ดันไหล่เป็นสัญญาณให้ฉันก้าวไป

.

เราเดินด้วยกันไป ไร้เสียง

สื่อสารผ่านแรงผลักจากมือถึงไหล่

ให้เร่ง ให้ผ่อนฝีเท้า บางคราวให้เลี้ยวเลาะไป

ฉันหลับตา ปล่อยใจ ขยับเท้าก้าวตาม

.

ไม่กี่นาทีต่อจากนั้น

ไหล่ของฉันถูกดึงรั้ง เป็นสัญญาณให้หยุดก้าว

มือคู่นั้นค่อยคลายจากกุมไหล่ มาปลดผ้าที่ผูกไว้

ฉันลืมตา หันไปบอกกับผู้นำทางว่า

“ขอบคุณนะคะ อุตส่าห์พามาตั้งไกล”

“ขอบคุณเช่นกันจ๊ะ ที่ไว้ใจฉัน”

.

.

คุณล่ะพร้อมไหม ที่จะไว้ใจใคร ?
และพร้อมแค่ไหน ที่จะให้ใครเอาใจมาวาง ?

สวัสดีค่ำวันอาทิตย์ค่ะ

คืนนี้ที่บ้านอากาศหนาวเอาการ ขนาดต้องสวมเสื้อไหมพรมและสวมถุงเท้าเข้านอนกันเลยทีเดียว คาดว่าอากาศคงจะเย็นลงทุกแห่งที่ ยังไงก็รักษาสุขภาพกันไว้ให้ดีด้วยนะคะ

วันนี้ ฉันทำโน่นทำนี่ทั้งวัน ต่อท่อน้ำประปา เพิ่มก๊อกน้ำสำหรับรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน ส่วนน้องชายทำงานที่ต้องออกแรงมากกว่า เค้าใช้สว่านเจาะปูนเพื่อติดตัวล๊อคท่อน้ำ เสร็จแล้วก็เข้าห้อง ตัดผ้า เย็บผ้าตามประสา เพลินกันทั้งบ้านจนลืมเวลากินข้าวเที่ยงกันเลยค่ะ งานผ้าของวันนี้ ฉันเย็บผ้าดิ้นทองเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีกุ้นขอบเพื่อใช้ขึงด้านบนขององค์พระพุทธรูป ผ้าที่ใช้ในการนี้ไม่ทราบว่ามีศัพท์เฉพาะว่าอะไร ฉันตั้งใจว่าจะเย็บไปถวายที่วัดในเมืองลาวอย่างที่เคยเล่าให้ฟัง ทำผืนใหญ่หนึ่งผืนสำหรับองค์พระประธาน และผืนเล็กลงมาหน่อยสองผืน เพิ่งเย็บเสร็จตอนหัวค่ำนี่เอง จากนี้ก็เหลือเพียงเก็บรายละเอียดและตกแต่งให้สวยงามค่ะ

ไหน ๆ ก็หยิบงานผ้าขึ้นมาทำแล้ว ขอยกเอางานผ้ามาเล่าสู่กันฟังในวันหยุดวันนี้ละกันนะคะ เป็นงานที่ใช้เวลาทำไม่นาน มีโจทย์คือต้องการกระเป๋าใบใหญ่ ใช้ลายสวนดอกไม้เป็นสีหลัก ส่วนสีรองขอให้สดใสเข้าไว้ ที่สำคัญคือใส่ของได้มากโดยไม่เสียรูปทรง 

ฉันเริ่มต้นงานนี้ด้วยการเลือกผ้าโทนสีสด มาวางทาบกัน เพื่อดูว่าลวดลายและสีสันไปด้วยกันได้หรือเปล่า จากนั้นก็ตัด ตัด ตัด แล้วก็ควิลท์ ควิลท์ ควิลท์

ชิ้นหน้า 1 ชิ้นหลัง 1 : กุ้นขอบด้านบน
กระเป๋าเล็กติดซิบด้านใน 1 : กุ้นขอบทั้งสี่ด้าน
ช่องกระเป๋าด้านข้าง 2 และก้นกระเป๋า 1 : กุ้นขอบด้านบน  

จากนั้นก็เย็บกระเป๋าเล็กด้านใน สอยเก็บงานโดยรอบ แล้วนำผ้าที่ควิลท์ไว้สำหรับทำช่องด้านข้าง และ ก้นกระเป๋ามาเย็บเข้าด้วยกัน ตอนนี้ต้องวางผ้ากุ้นเย็บไปด้วยนะคะ และระวังวัดระยะก้นกระเป๋าได้กึ่งกลางพอดีเพื่อความสมมาตร แล้วสอยผ้ากุ้นให้เรียบร้อยค่ะ  

ช่องด้านข้าง ฉันออกแบบเป็นช่องสำหรับเก็บโทรศัพท์มือถือ กะความยาวให้พอดีแล้วก็เย็บแนวขวางก็จะได้ช่องที่ลึกตามต้องการ

 อีกด้านก็ทำเหมือนกัน จากนั้นก็ทำสายกระเป๋า เย็บติดกับตัวกระเป๋าให้เรียบร้อย

แล้วก็ได้กระเป๋าใบใหญ่ สีสันสดใส และการกุ้นขอบโดยรอบจะทำให้กระเป๋ายังคงรูปทรงแม้มีของบรรจุไว้ด้านใน ตามต้องการ

หลังจากเพลินกับวันว่างอย่างเต็มที่แล้ว ขอเตรียมความพร้อมสำหรับงานในวันพรุ่งนี้และวันต่อไปก่อนนะคะ

สุขสันต์วันหยุดค่ะ

วันที่ 28 – 29 พฤศจิกายน 2552 ไปแอ่วเมืองเงิน – เมืองหงสา สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวมาค่ะ

รถตู้ที่นัดไว้มารับฉันและคณะรวม 12 คน ตอนสาย ๆ  ออกเดินทางจากบ้านไปยังชายแดนไทย – ลาว ที่ ต.ห้วยโก๋น อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน ระยะทาง 50 กิโลเมตรกว่า ๆ ใช้เวลาเดินทางร่วมชั่วโมง

เมื่อไปถึง ผู้คนในตลาดชายแดนเริ่มบางตา แต่กว่าจะจัดการเรื่องการผ่านแดนก็ใช้เวลาพอสมควร

หลังจากเปลี่ยนใช้ถนนเลนส์ขวาได้สักอึดใจเดียว ก็ไปถึงด่านสากลน้ำเงิน เราหยุด ณ จุดที่ให้บริการฉีดน้ำยาฆ่าเชื้อโรค มีเจ้าหน้าที่พ่นน้ำยาที่ล้อรถทั้ง 4 จุดนี้คิดค่าบริการ 25 บาทค่ะ

ที่ด่านเมืองลาว มีไม้กั้นให้รถจอดรอ แล้วฉันกับเพื่อนอีกหนึ่งคนเดินลงไปจัดการเรื่องพาสปอร์ต พี่คนขับรถเล่าให้ฟังว่าต้องทำใจเรื่องค่าใช้จ่ายเล็กน้อย เพราะ1. เราข้ามไปวันหยุด และ 2. เจ้าหน้าที่ที่นั่นเก็บค่าธรรมเนียมไม่เท่ากันสักคน แต่ก็ไม่แพงหรอกนะคะ คณะทั้งหมด 13 คน และ รถตู้ 1 คัน เป็นเงินหกร้อยกว่าบาท

จากนั้นก็เดินกลับมาที่ด่าน ไปจัดการเรื่องประกันภัยรถยนต์ใน สปป.ลาว ( เบี้ยประกัน 350 บาท) ระหว่างนั้นคณะเดินทางก็ลงมาถ่ายรูปเล่นกันตามอัธยาศัย กว่าจะชักชวนให้ขึ้นรถเป็นที่เรียบร้อยทั้งหมดนี้ก็เที่ยงวันพอดี

คนขึ้นมาครบทุกที่นั่ง .. พร้อม !

รถติดเครื่องเสร็จ .. พร้อม !

แต่เจ้าหน้าที่ประจำด่านไม่พร้อม ไม่ยอมปลดเชือกปล่อยไม้ที่กั้นไว้ให้เราเข้าไป

ทำไมละนั่น ? เกิดอะไรอีกครับทั่นผู้ชม ? แล้วสหายจากเมืองลาวท่านหนึ่งเดินเข้ามาบอกว่าเรายังไม่ได้เสียค่าอะไรไม่ทราบอีกด่านนึง ( จ่ายเพิ่มอีก 500 บาทค่ะ) และตามกฏหมายที่ออกมาใหม่ช่วงซีเกมส์ เค้าต้องให้เราเดินเท้าเข้าไปกระทั่งถึงด่านไม้ที่กั้นอีกด้านหนึ่ง เป็นระยะทางประมาณ 200 เมตร

แล้วทุกคนก็ลงมาเดินเล่นอย่างสนุกสนาน เฮฮาตามประสาคนไทย

ถัดจากด่าน ก็เป็นถนนโรยกรวดที่มุ่งไปสู่เมืองเงิน

เรานั่งรถชมเมืองเงินเล็กน้อย แต่ไม่ได้แวะ อยากหาอาหารมื้อเที่ยงกินที่นั่น แต่เท่าที่โหวตกันทุกคนลงความเห็นว่าจะไปหาที่กินดาบหน้า ที่เมืองหงสากัน

ออกจากตัวเมืองเงินได้ไม่ไกล เราก็ได้พบปั๊มน้ำมันสัญชาติไทยตระหง่านอยู่ จึงกดชัตเตอร์เก็บภาพมาฝากให้ดูกันค่ะ

จากจุดนั้นสู่เมืองหงสา ระยะทาง 35 กิโลเมตร

จากถนนดี ๆ มีฝุ่นตลบ

แล้วก็พบกับถนนที่กำลังซ่อม

บางแห่งคดโค้ง บางที่คดเคี้ยว แต่ก็ไม่มีจุดที่น่ากลัว น่าหวาดเสียวแต่อย่างใด และในที่สุดเราก็เข้าสู่เมืองหงสา ด้วยเวลาเกือบสองชั่วโมง ( 35 Km : 2 Hr ) อ๊ากกกส์

เมื่อไปถึงที่นั่น ระหว่างเดินหาร้านอาหารฉันเจอถังขยะสองสี ที่บ่งบอกวัฒนธรรม (ใหม่) การแยกขยะของที่นี่เค้าค่ะ พอจะอ่านออกกันไหมคะ ? ถังเขียวเป็น “ขยะทั่วไป” ส่วนถังสีเหลืองสำหรับใส่ “ขยะนำกลับมาใช้ใหม่” ค่ะ

ในที่สุดเราก็เจอร้านที่จะฝากท้องหิว ๆ เข้าร้านหนึ่ง ชื่อร้านหงคำ อยู่ตรงข้ามโรงแรมหงคำ ระหว่างรอแม่ครัวทำอาหารอยู่นั้น ฉันและน้องอีกคนเดินข้ามถนนไปช่วยกันต่อรองค่าห้องพักได้ที่ราคา 250 บาท/ห้อง  อาหารมื้อนั้นพวกเรากินกันอย่างเอร็ดอร่อย มีพี่สาวคนหนึ่งท่านไม่กินเนื้อสัตว์ ซึ่งทางร้านก็เสกเมนูไข่ให้ได้ตามต้องการ ค่าอาหารทั้งหมดสามแสนกว่า ๆ ค่ะ สามแสนกีบนะคะ อย่าตกใจ อิอิ

และที่หน้าร้านมีขันน้ำสำหรับล้างมือให้บริการด้วยค่ะ วางข้างกระถางต้นไม้ กลางแดดจ้า น้ำจึงอุ่นกำลังดีเลยค่ะ

เมื่ออิ่มท้อง เราก็ออกท่องเที่ยวในหงสากัน เริ่มจากไปไหว้พระที่วัดศรีบุญเฮืองค่ะ  

จากนั้นคนขับรถพาไปชมหมู่บ้านดวงแก้ว เป็นหมู่บ้านวัฒนธรรมของที่นั่นค่ะ จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนฉันตื่นเต้นกับบ้านเรือนที่สร้างโดยเอาเสาบ้านวางบนก้อนหินนั้นมาก แต่ไปครานี้แทบไม่มีให้เห็นเลยค่ะ เจอแต่บ้านเรือนที่ปลูกใหม่ตามสมัยนิยม พวกเราจึงแวะเยี่ยมชม กราบพระที่วัดประจำหมู่บ้านแล้วก็กลับออกมา

เมื่อออกจากบ้านดวงแก้ว พี่คนขับรถพาเราแวะกาดแลง (ตลาดที่ขายของตอนเย็น) ที่นั่นฉันได้รู้จักกับอาหารอย่างหนึ่งชื่อ “ฝืม” (หรือเรียกว่า “ฝืน” หว่า ?) แม่ค้าชักชวนให้ซื้อหามาชิมดู สนนราคาก็ไม่แพงแค่หนึ่งพันกีบคิดเป็นเงินไทยราว ๆ สี่บาท แต่ละคนที่ได้ชิมลงความเห็นว่าน่าจะชื่อ “ฝืน” เพราะกินแล้วต้องฝืนใจกลืน 555+ เพราะไม่คุ้นลิ้นนั่นแหละค่ะ ยิ่งได้เจอผงนัวเข้าไปเต็ม ๆ อย่างนั้น ก็ต้องกลั้นใจกลืนบ้างเป็นธรรมดา

ก่อนเข้าโรงแรมที่พัก เราได้เลี้ยวรถไปกราบพระที่วัดศรีมงคลอีกที่หนึ่ง นับว่าเป็นความโชคดีของเรามาก ที่พระท่านเมตตาเปิดโบสถ์ให้เราได้ไปกราบพระกัน พระประธานที่นั่นห่มผ้าที่ผู้มีจิตศรัทธานำไปถวาย หลวงพ่อในวัดท่านเล่าให้ฟังว่าใครจัดมาท่านจะห่มองค์พระให้หมด ไม่มีขัดข้อง ฉันและเพื่อน ๆ จึงออกใจว่าจะนำผ้ามาถวายท่านในโอกาสต่อไป

ค่ำวันนั้น เรานำของสดที่ซื้อมาจากตลาดไปให้ร้านอาหารแห่งเดิมปรุงให้ จากนั้นกินไปคุยกันไปกระทั่งสามทุ่มจึงหยุดแล้วพากันเดินกลับโรงแรมหงคำ ก่อนแยกย้ายกันพักผ่อนตามอัธยาศัย

กระทั่งเช้าวันใหม่ จึงลุกออกไปเดินสูดอากาศยามเช้ากัน

แม้เช้าวันนั้นอากาศไม่เย็นแต่หมอกลงจัดมาก มองเห็นชัดในระยะไม่เกินร้อยเมตรเท่านั้น

ฉันเดินไปตามหาเพื่อน ๆ ที่กาดเช้า ระหว่างทางพบกับสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งคือ “หน่วยบริการ หงสา ของธนาคารพัฒนาลาว” เห็นแล้วอดที่จะถ่ายภาพนี้ออกมาไม่ได้ ติดใจไม้ไผ่ที่เค้าใช้กั้นไม่ให้คนเข้าออกน่ะค่ะ เห็นแล้วเป็นยังไงบ้างคะ? ในความคิดของฉัน ภาพนั้นสื่อถึงความปลอดภัยค่ะ ที่นี่ไม่มีขโมย ไม้ไผ่ที่เห็นเค้าใช้เพื่อบอกอาณาเขตเท่านั้น ไม่ได้กั้นเพื่อป้องกันการลักขโมยแต่อย่างใด

ที่ตลาดเช้า คึกคักมาก ของกินเพียบ ! แถมอร่อยอีกด้วยค่ะ

(( เอ๊ะ ! ประโยคนี้เขียนถูกแล้วนี่นา ขอยันรูปประโยคเดิมค่ะท่านป๋า  55+  ))

มื้อเช้าวันนั้น พวกเราฝากท้องกันที่ตลาดเช้านั่นเอง ฉันได้กาแฟหนึ่งถ้วย กับ ขนมปังทอด มีทั้งไส้ถั่ว และ ไส้เห็ดหูหนู + หมู + วุ้นเส้น รวมไปถึงขนมประจำถิ่นอีกหลายเมนู

ตบท้ายด้วยชา ที่เจ้าของร้านริมตลาดจัดมาให้

เมื่ออิ่มท้อง ก็พากันเดินกลับไปเก็บของที่โรงแรมกัน ระหว่างนั้น ใครที่เป็นนักถ่ายภาพบ้าง เป็นครูสอนถ่ายภาพบ้าง ต่างพากันกดชัตเตอร์ไปตามอัธยาศัย ( รู้สึก “คุณอัธยาศัย” จะถูกตามบ่อยแฮะทริปนี้ 55+)

กระทั่งทุกคนขึ้นรถกันเรียบร้อย จึงออกเดินทางกลับเมืองไทยตามเส้นทางเดิม 

รถตู้มาส่งเราถึงบ้านเมื่อเวลาประมาณบ่ายสองโมงค่ะ จากนั้นก็พากันแอ่วเมืองน่านได้อีกเล็กน้อย ก่อนแยกย้ายกันเดินทางกลับ คณะแรกฉันพาไปขึ้นรถกลับกรุงเทพ ฯ ตอนทุ่มครึ่ง และคณะที่เหลืออีกหกคนในรถสองคันขับออกจากตัวเมืองน่านเมื่อเวลาสองทุ่มครึ่งโดยประมาณ

การเดินทางครั้งนี้ หลายคนมีความเห็นเหมือนกันว่า “ไปแล้ว รู้สึกรักเมืองไทยขึ้นเยอะเลย” ก็เมืองไทยของเราน่าอยู่จริง ๆ นี่นา

โอกาสหน้าจะพาแอ่วใหม่นะคะ

อย่างที่ทราบกันดี ว่าฤดูหนาวปีนี้สภาพอากาศไม่ได้หนาวอย่างเลวร้ายนัก แต่เป็นปีที่ฉันมีใจอยากถักไหมพรมกว่าทุกปี โชคดีที่ร้านขายไหมพรมในจังหวัดน่านมีไหมพรมสวย ๆ มาให้เลือกมากกว่าปีก่อนด้วยค่ะ

และงานถักอีกชิ้นที่ทำแล้วรู้สึกเป็นสุขและผ่อนคลายมากก็คือ ผ้าพันคอลายเกลียวคู่ สีเทาผืนนี้นี่แหละค่ะ

ฉันถักกระทั่งได้ความยาวเพียงพอตามความต้องการ แล้วทำชายผ้าต่อด้วยไหมพรมสีเดียวกัน

หากจะพันให้สะดวกผู้ใช้ก็ผูกได้แบบนี้ค่ะ

เราอาจยุ่งอยู่กับงาน กับกิจวัตรประจำวัน
และแม้ว่าจะหาวันหยุดเต็ม ๆ วันให้กับตัวเองไม่ได้
แต่จะดีมากมายหากมีช่วงเวลาผ่อนคลายให้กับตัวเอง

ได้พูดกับคนใกล้ตัว คุยกับคนใกล้ใจ
เล่นกับสัตว์เลื้ยง อ่านหนังสือเพื่อติดตามข่าวสารใหม่ ๆ
เพลิดเพลินกับงานอดิเรกที่คลั่งใคล้
ทำงานที่รับผิดชอบให้ลุล่วงไป ไม่คั่งค้าง

.

ขอให้มีความสุขทุกวันนะคะ

เมื่อครั้งยังเด็ก

ป๋องแป๋งชอบกินไข่เจียวมาก
วันไหนแม่ไม่ทันทำข้าวห่อไปโรงเรียนให้
ป๋องแป๋งจะเจียวไข่ห่อไปกินเอง

ป๋องแป๋งเข้าครัวทำไข่เจียวบ่อยครั้ง กระทั่งเกิดความชำนาญ
รู้ว่าเจียวไข่บนเตาถ่าน จะให้กลิ่นต่างจากเตาแก๊ส
รู้ว่าระหว่างใส่ซีอิ้วขาว เกลือ น้ำปลา จะกรอบต่างกัน
รู้ว่าต้องใช้น้ำมันอะไร ความร้อนแค่ไหน จึงจะทอดไข่เจียวได้ฟูน่ากิน

เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ป๋องแป๋งก็ยังคงชอบกินไข่เจียว
จึงเที่ยวชิมไข่เจียวสูตรพิเศษไปทั่ว

บ้างใส่ถั่ว ใส่เห็ด ใส่เม็ดบัว
บ้างใส่หมู ใส่ไก่ ใส่ผักชะอม ผักตำลึงริมรั้ว .. ฯลฯ อีกมากมาย
กระทั่งกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ

ป๋องแป๋งเปิดร้านขายข้าวกับไข่เจียว
ด้วยเทคนิคการเจียวไข่แบบพิเศษ และมีสูตรเด็ดที่แต่งต่าง
ผู้คนใกล้ไกลพากันเดินทางมาชิม

ร้านไข่เจียวของป๋องแป๋งขายดีเทน้ำเทท่า แม้จะผ่านเวลานับสิบ ๆ ปี

ค่ำวันหนึ่งก่อนปิดร้าน มีลูกค้าหิวซมซานมาหา
พนักงานในร้านเข้าไปถามไถ่ พลางเสนอไข่เจียวสูตรพิเศษ นานา
แต่กลับได้รับคำตอบว่า “ขอข้าวเปล่า กับไข่เจียวธรรมดา ๆ หนึ่งจาน“
ป๋องแป๋งได้ยินถึงกับอึ้งอยู่นาน
ก่อนลงมือคดข้าว แล้วเจียวไข่โดยไม่ปรุงแต่งใส่จานไปเสิร์ฟให้

เมื่อลูกค้าคนนั้นจากไป
ป๋องแป๋งเจียวไข่ธรรมดา ๆ อีกครั้ง ไปนั่งกินกับข้าวสวยร้อน ๆ
แล้วเขาก็รู้ในตอนนั้น ว่ามันยิ่งกว่าคำว่า “อร่อย“

.

นิทานจบแล้วค่ะ
น้อง ๆ จำไว้นะคะ ความปกติ ธรรมดา คือยอดวิชาในการใช้ชีวิต

“หน้าหนาวอันบัดซบ !”

“มันไม่เหมือนหน้าหนาวเอาเสียเลย“ 

“มันเกิดอะไรกับโลกใบนี้ ?”

“ทำไมอากาศร้อนขึ้น ๆ ทุกปี ?”

“นี่หนาวแล้วเหรอ ?”

ฯลฯ

หลายครั้งที่เคยได้ยินคนบ่นเรื่องสภาพอากาศ  และบางทีฉันเองก็บ่นด้วย 555+ ก็อุณหภูมิมันสูงปรี๊ดไม่สมศักดิ์ศรีของฤดูหนาวเอาเสียเลย ขนาดที่บ้านเคยขึ้นชื่อเรื่องความหนาวชนิดไม่เกินสิบองศาซีมาแล้วทุกปี มาปีนี้เพิ่งจะเย็น ๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหนาวเสียด้วยสิ

บ้างบอกว่า นี่แหละ ภาวะโลกร้อน แต่ใครจะรู้ ตอนนี้โลกของเรากำลังอยู่ใน ภาวะโลกร้อนเป็นพิษ ไปแล้วก็ได้ นอกจากต้องร่วมแรงร่วมใจช่วยกันแก้ไขแล้วเราอาจต้องเตรียมตัวรับมือกับเหตุการณ์ที่ไม่อาจคาดเดาได้อีกนานับประการ ในไม่ช้า

( ( อย่าประมาทเป็นอันขาดค่ะ ) )

วันนี้ แม้อากาศจะไม่เหน็บหนาวนัก แต่ฉันก็ได้เริ่มถักเสื้อกั๊ก และ หมวกแล้วค่ะ ใช้ไหมพรมวีนัสสีเทา และ สีครีม ถักควบกันไป ได้เสื้อออกมาสีตุ่น ๆ ดูอบอุ่นดีไม่เบานะคะ ว่าแล้วก็ไปดูหน้าตาผลงานที่ว่ากันเล้ยยย

แท่น แทน แท้นนนน ..

มาดูภาพแนวนอนให้ชัด ๆ กันอีกทีค่ะ

เป็นยังไงบ้างคะ ?

อาจเคยได้ยินโบราณเค้าว่า “ปิ้งปลาประชดแมว” แต่ที่ฉันถักนิตติ้งนั้นไม่ได้ประชดหน้าหนาวแต่อย่างใดหรอกนะคะ จริง จริ๊งงง ..

555555+ 

.

สุขสันต์วันอากาศอบอุ่นค่ะ

ยามสายของวัน
ขณะที่ฉันกำลังวุ่นอยู่กับการตรวจยาก่อนส่งมอบให้คนไข้
มีพ่ออุ้ยคนหนึ่งโผล่หน้ามาคุยด้วยว่า

พ่ออุ้ย : “หมอ ป้ออุ้ยถ่ายบ่ออก ขอยาจิ่มเน้อ“
ฉัน : “เจ้า ๆ ป้อนั่งรอแห๋มสักกำเน้อป้อเน้อ“

กระทั่งถึงคิวของป้ออุ้ยคนดังกล่าว

ฉัน : “ป้อ … ฮับยาเจ้า“
ป้ออุ้ย : “หมอ บ่ดีลืมยาตี้ป้อบอกเน้อ“
ฉัน : “เจ้า บ่ลืมเจ้า“

นั่นแน่ ! มีทวง ๆ

ฉัน : “เอ .. ป้ออุ้ย หมอตางหน้าเปิ้นบอกว่าป้ออุ้ยยังมียาสวนอยู่บ่ใจ๊กา ?“
ป้ออุ้ย : “มีก่า“
ฉัน : “ก่ออันนั้นน่ะก่าอุ้ย หมอฮื้อเอายานั้นไว้สวนก้นเวลาบ่ถ่าย“
ป้ออุ้ย : “เอ้ออออออออ ยานั้นฮื้อสวนก้นก๊ะ“
ฉัน : “เจ้า“
ป้ออุ้ย : “ป้อกั้นเอาไปไว้สวนข้าวโป๊ดปู้นนนน..“

(( ฮา ))

ระวัง !

สารที่ผู้สื่อบอกไป ผู้รับอาจไม่เข้าใจตามนั้น
ควรทวนสัญญาณซ้ำตามสมควร