อยากเล่าให้ฟัง (๓)

เมืองงาช้างดำ

6 ตุลาคม 2552

กาลครั้งหนึ่ง ..

นี่ฉันสามารถขึ้นต้นเรื่องเล่าด้วยคำพูดนี้ได้หรือยังคะคุณ ? คงยังหรอกกระมัง เพราะเรื่องมันเพิ่งผ่านไปไม่ถึงเดือนเลยนี่นา จำได้ว่าฉันเล่าค้างไว้ถึงตอนที่เก็บของเตรียมเช็คเอาท์ในวันถัดไปคุณเองก็ยังจำได้ใช่ไหมคะ ? ฉันวางแผนไว้แล้วว่าจะไปวัดต่อ ฉันจำเป็นต้องลดจำนวนสัมภาระให้เหลือน้อยชิ้นที่สุด แต่ก็ทำได้ค่อนข้างยาก ด้วยไหนจะเสื้อผ้าที่ใช้ช่วงเข้าร่วมประชุม ไหนจะเสื้อผ้าที่ใช้อยู่วัด ไหนจะหนังสือที่เตรียมมาอ่าน และไหนจะเป็นเอกสารที่ได้เพิ่มเติมจากการประชุมสัมมนา คืนนั้นกว่าฉันจะได้เข้านอนก็ดึกดื่นพอสมควร

เช้าวันต่อมาฉันตื่นสายกว่าทุกวัน ลงไปกินอาหารเช้าเลือกกินเมนูเดิม ๆ เลือกที่นั่งโซนเดิม ๆ (จะรู้อยู่ไปถึงไหนนิ) ตามประสาคนหัวเดียวกระเทียมลีบ แล้วเข้าห้องประชุมตามกำหนดการกระทั่งเสร็จสิ้น ต้องขอบคุณคณะผู้จัดการประชุม ขอบคุณทางโรงพยาบาลที่สนับสนุนงบประมาณให้ ขอบคุณเพื่อนร่วมงานที่ช่วยทำงานแทน ทำให้ฉันมีโอกาสมารับความรู้ เพิ่มทักษะในการทำงานจากการประชุมครั้งนี้

เดินออกจากห้องประชุมราวบ่ายสามโมง อากาศข้างนอกค่อนข้างร้อน ฉันเก็บเสื้อสูทตัวหนาและเอกสารในมือให้เป็นที่เป็นทาง แล้วลากกระเป๋าไปหาแท๊กซี่หน้าโรงแรมมุ่งไปยังสถานีขนส่งหมอชิต แรกเริ่มเดิมทีตั้งใจจะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าสถานีอโศกไปลงสถานีหมอชิตเพื่อรักษาเวลาแต่มาทบทวนดูว่าข้าวของขนาดนี้ถ้าขืนขนขึ้นลงสถานีรถไฟฟ้า มีหวังได้นอนพักยาวอีกรอบแน่ ๆ .. ฉันไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูกนะคะเพราะรถติดเหลือเกิน ต้องคอยลุ้นตลอดเวลาว่าจะจับรถไปจังหวัดสิงห์บุรีทันไหม

ฉันไปถึงประมาณสีโมงพบว่ามีบริการขายตั๋วเดินทางไป-กลับ วัดอัมพวัน-หมอชิต  ซึ่งจะกลับวันไหนก็ได้เค้าจะมีรถให้บริการทุกวัน ฟังดูก็น่าสนใจดีค่ะ หลังจากได้ตั๋วรถแล้วฉันลากกระเป๋าเดินต๊อก ๆ ไปยังชานชลา ขึ้นรถไปหาที่นั่งที่ถูกใจแล้วรอ .. รอเวลารถออกนี่ไม่นานเลยค่ะ แต่ว่ารอเวลาที่รถไปแวะรับคนรายทางนี่สิคะนานเหลือเกิน ในใจร้อนรุ่มไปหมดกลัวว่าจะไปถึงวัดค่ำเกินไป ซึ่งก็ไม่ผิดความคาดหมาย กว่าฉันจะได้ลงจากรถประจำทางคันนั้น แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ได้หายไปนานแล้ว

ฉันใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เดินลากกระเป๋าท่อม ๆ เข้าไปตามทางเดินในวัด แล้วใจค่อยชุ่มชื้นขึ้นเมื่อเห็นมีคนกำลังกรอกใบสมัครอยู่บริเวณหน้าสำนักงาน หลังจากรับใบสมัครมากรอกรายละเอียดส่งไปแล้ว เจ้าหน้าที่ให้ป้ายชื่อกลับมา ในป้ายของฉันมีเลข ๕ อยู่ที่มุมซ้ายบน เป็นตัวเลขบอกจำนวนครั้งของการมาปฏิบัติธรรมที่นี่ ฉันกวาดสายตาหาห้องพักอย่างรวดเร็ว พบบรรทัดนั้นเขียนด้วยลายมืออันประณีตว่า “ภาวนา ๒ รออุ้มหมอน” ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับอักษรเหล่านั้นดีนัก เจ้าหน้าที่บอกให้เอากระเป๋าไปเก็บที่ระเบียงชั้นสองของอาคารภาวนา ๒ แล้วเปลี่ยนชุดขาวไปนั่งฟังหลวงพี่ท่านเทศน์ที่อาคารภาวนา ๑ ได้ยินดังนั้น ฉันรีบจัดการตัวเองทันที

.

ฉันในชุดขาว รวบผมที่ยาวประบ่ามัดไว้ หน้าตาและเนื้อตัวมีเหงื่อซึม ค่อย ๆ จรดปลายเท้าเข้าไปนั่งรวมกับคนอื่น ๆ ในอาคารภาวนา ๑ ชั้นล่าง เสียงหลวงพี่สอนผู้มาปฏิบัติธรรมหน้าใหม่จากชั้นบนดังผ่านลำโพงให้เราได้ยินโดยทั่วกัน ครั้งก่อน ๆ ที่เคยมาผู้มาใหม่จะได้รับการฝึกสอนจากพระที่ชั้นสอง ส่วนคนเก่าที่เคยมาแล้วจะให้ปฏิบัติ กำหนดเดิน – นั่งด้วยตัวเองที่ชั้นล่าง ไม่ก็แยกย้ายไปปฏิบัติที่ศาลาอื่นที่มีในวัด แต่ครั้งนี้มีผู้มาปฏิบัติธรรมมากกว่าทุกครั้งที่ฉันเคยเจอ ทำให้สถานที่ไม่เพียงพอ คนเก่าและคนใหม่จึงต้องนั่งฟังเทศน์ไปพร้อมกัน

คืนนั้นหลวงพี่ ซึ่งเป็นคนต่างชาติจึงพูดภาษาไทยไม่ชัดนัก (ฉันไม่ทราบชื่อของท่านหรอกค่ะ เพราะแต่ละครั้งที่ไปแทบจะไม่พูดคุย ไม่ซักถามอะไรกับใครเลย) ท่านได้แนะหลักปฏิบัติตามคำสอนของหลวงพ่อจรัญได้อย่างหนักแน่น ทบทวนให้ฟังและคิดตามไปว่า การพิจารณาตามสติปัฏฐาน ๔ นั้นให้พิจารณาอย่างไร คืนนั้นฉันฟังด้วยความสว่างไสว ฟังด้วยใจที่เบิกบาน อิ่มเอม ..  อืม .. มันพูดยาก อธิบายลำบากนะคะคุณ ว่าที่พูดไปนั้นมันเป็นอย่างไร แต่ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ

หลังจากกราบพระ เจ้าหน้าที่ประกาศให้ผู้ปฏิบัติออกจากอาคารไปทีละกลุ่ม กระทั่งเหลือแต่กลุ่มที่ป้ายชื่อระบุว่า “ภาวนา ๒ รออุ้มหมอน” เท่าที่กะด้วยสายตาคร่าว ๆ น่าจะราวสามถึงสี่ร้อยคน เจ้าหน้าที่ได้แจ้งให้ทราบว่าขณะนี้มีคนมาเยอะมาก และคนที่เหลืออยู่คือคนที่ไม่สามารถจัดให้พักในอาคารใดได้อีก สักครู่จะมีคนเอาหมอนมาให้ ให้นอนเรียงกันในห้องนี้ และเนื่องจากเป็นอาคารปฏิบัติจึงห้ามไม่ให้นำกระเป๋าสัมภาระเข้ามาโดยเด็ดขาด โอ .. งาน เข้า !

เสียงเจ้าหน้าที่ยังประกาศต่อไปว่า ตอนตีสี่พรุ่งนี้จะใช้สถานที่ทำวัตรเช้า เจ้าหน้าที่จะตีระฆังปลุกตอนตีสามครึ่ง ยกเว้นผู้ที่พักในนี้จะมีคนมาปลุกตอนตีสาม โอ .. มหางาน เข้า !! ให้นำหมอนไปไว้ที่กระเป๋าและทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วเข้ามาทำวัตรเช้าโดยพร้อมเพรียงกัน ทั้งนี้ทั้งนั้นให้เผื่อเวลาสำหรับการรอต่อคิวเข้าห้องน้ำไว้ด้วย เพราะขนาดที่จะนอนยังไม่พอแล้วห้องน้ำห้องท่าก็คงต้องต่อคิวกันนานแน่นอน โอ .. อภิมหางาน เข้า !!

ฉันมานั่งคิดดูแล้ว การไปวัดอัมพวันแต่ละครั้งแต่ละหนนั้น ฉันพบความลำบากกาย ความไม่สะดวกสบายมากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งเมื่อไปเทียบกับระหว่างทางของชีวิตในแต่ละวัน แต่ละเดือน และแต่ละปีของฉันด้วยแล้ว ก็ยิ่งแตกต่างจนรู้สึกได้ แต่ก็แค่ความไม่สะดวกสบายทางกายเท่านั้น มันไม่ได้ทำให้ฉันหงุดหงิด รำคาญใจสักเท่าใด

สุขก็รู้ว่ากำลังเป็นสุข ทุกข์ก็รู้ว่ากำลังเป็นทุกข์
สบายก็รู้ว่ากำลังสบาย ลำบากก็รู้ว่ากำลังลำบาก

เรื่องนี้ความจริงมันไม่ได้ยากตรงไหนเลยนะคะคุณ แต่กว่าฉันจะ “รู้” และอยู่กับมันได้อย่างทุกวันนี้ ต้องใช้เวลาฝึกฝนมานานนับปี นี่แหละน๊า  จะขัดขี้ไคลหนา ๆ ออกไป ก็ต้องใช้เวลาบ้างเป็นธรรมดา (( ฮา ))

.

เรื่องของฉันฉบับนี้ ดูจะยาวเกินพอดีเสียแล้ว ขอบคุณคุณมากนะคะที่นั่งอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ รักษาเนื้อรักษาตัวและรักษาสุขภาพด้วยค่ะ แล้วจะมาเล่าให้ฟังอีกครั้ง

สวัสดีค่ะ

‘ SOUL