“แม่น” โดย สิญจน์ สวรรค์เสก

October 3, 2009 at 10:20 pm

.
.

จิตรกรหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ด้านการเขียนพู่กันจีนผู้หนึ่ง ออกเดินทางท่องเที่ยวชื่นชมธรรมชาติของผืนแผ่นดินจีนที่กว้างใหญ่ และเพื่อเป็นการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ความรู้ไปเรื่อยๆ

แม้เขาจะมีพรสวรรค์

แม้เขาจะทำงานศิลป์เสร็จมาแล้วหลายชิ้น

แต่ยังห่างไกลความเป็นยอดจิตรกรอยู่หลายชั้น

ค่ำวันหนึ่ง จิตรกรหนุ่มผู้นี้ได้เดินทางไปถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ด้วยความที่หมู่บ้านนี้อยู่ในแดนทุรกันดาร จึงไม่ทีทั้งร้านอาหารและโรงเตี๊ยมพอที่จะให้เขาได้ฝากตัวกับฝากท้อง คือไม่มีทั้งที่จะนอนและที่จะซื้ออาหารกิน

ว่ากันว่า ผู้คนที่อยู่ในแดนกันดารมักจะไม่แห้งแล้งน้ำใจ

ชายหนุ่มผู้นี้จึงตรงไปยังบ้านหลังหนึ่ง ยกมือขึ้นเคาะประตูหน้าบ้าน ครู่ต่อมา ประตูไม้เก่าๆ บานนั้นก็แย้มพรายเปิดออก หลังประตูบานนั้นยืนอยู่ด้วยหญิงชราผู้หนึ่ง แสงตะเกียงในมือของแกที่แผ่ความสว่างออกมานั้น เพียงพอที่จะทำให้มองเห็นรูปร่างร่างหน้าตาที่เหี่ยวย่น ซึ่งนั่นก็คือเครื่องยืนยันถึงความเป็นผู้สูงวัยยิ่งแล้วของแกได้เป็นอย่างดี แต่กิริยาการเคลื่อนไหวของแกช่างคล่องแคล่วขัดกับใบหน้าที่ชราภาพนั้นยิ่งนัก

“ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยขอพักค้างแรมด้วยได้หรือไม่?” เขาถามนาง

แกแย้มยิ้มเยี่ยงผู้ใหญ่ใจดีแล้วตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ได้สิพ่อหนุ่ม ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เข้ามาในบ้านเลยสิ ข้างนอกมันหนาวนะ”

เมื่อเข้าไปในบ้านแล้ว เขากวาดตาพิจารณาดูสภาพบ้านเล็กๆ หลังนั้นอย่างละเอียด ที่จริงก็ไม่มีอะไรให้ต้องพิจารณามากมายนักหรอก เพราะเป็นเพียงบ้านโล่งๆ มีกองไฟอยู่กลางบ้านสำหรับให้ความอบอุ่นและเป็นที่ประกอบอาหารเท่านั้นเอง

หญิงชราเชื้อเชิญให้เขาไปนั่งผิงไฟไล่หนาว ส่วนแกก็หยิบโน่นคว้านี่ทำอะไรกุ๊กกั๊กไปด้วย ดูเหมือนว่าแกกำลังจะทำอาหารมื้อค่ำอยู่พอดี

ครั้นเตรียมวัสดุอุปกรณ์ครบแล้ว แกก็เดินมาที่กองไฟ ซึ่งมีกาน้ำชาใบใหญ่ตั้งน้ำเดือดพล่านอยู่บนก้อนเส้า แกรินน้ำร้อนชงชาให้ชายหนุ่มดื่ม เสร็จแล้วก็ลงมือนวดแป้ง ปั้นเป็นก้อน คลี่เป็นแผ่นแล้วห่อผักเป็นก้อนเกี๊ยว จากนั้นก็โยนผล็อยลงในกาน้ำชาที่กำลังเดือดพล่านอย่างแม่นยำ

จิตรกรหนุ่มรู้สึกทึ่งต่อความแม่นยำในการโยนก้อนเกี๊ยวลงในกาน้ำชาของหญิงชรา เพราะหลายหนที่แกโยนก้อนเกี๊ยวลงไปต้มนั้น แกไม่แม้แต่จะหันไปมองดู ตาของแกยังมองดูใบหน้าของเขา ปากของแกก็ยังพร่ำเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เขาฟังไปเรื่อย

“ผู้อาวุโสทำได้อย่างไร?” เขาทึ่งจนอดถามแกไม่ได้

“อะไร? – ข้าทำอะไร?” หญิงชราทำสีหน้างงๆ

“ท่านโยนเกี๊ยวลงไปต้มในกาชาได้อย่างแม่นยำโดยไม่หันไปดูเลยสักนิดได้อย่างไร?”

“อ้อ” หญิงชราถึงบางอ้อ แล้วพูดต่อยิ้มๆ สบายๆ ราวกับสิ่งที่แกทำอยู่นั้นเป็นเรื่องธรรมดามากว่า “ก้อ…ไม่เห็นจะยากเย็นตรงไหนนี่นาพ่อหนุ่ม แค่ยายทำแบบนี้บ่อยๆ ทำแทบจะทุกวัน แค่นี้ ก็ทำได้แล้ว”

ด้วยคำพูดธรรมดาประโยคนี้ของยายแก่ ได้สร้างพลัง ก่อแรงบันดาลใจ กระทั่งพลิกผันวิถีชีวิตของจิตรกรหนุ่มผู้นี้ไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เขารู้แล้วว่า “เคล็ดลับแห่งความสำเร็จ” ที่เขาเดินทางค้นหาไปทั่วแผ่นดินนั้น ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลเลย แท้จริงแล้วสิ่งนั้นคือ “การฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง” นั่นเอง

นับแต่บัดนั้น จิตรกรหนุ่มผู้นี้ก็เลิกท่องเที่ยวเดินทาง หาที่อยู่เป็นหลักแหล่ง แล้วลงมือฝึกฝนเขียนพู่กันจีนอย่างเอาจริงเอาจัง ไม่นานต่อมาเขาก็กลายเป็นศิลปินเอกสมดังความตั้งใจ

การกระทำอย่างต่อเนื่อง หมั่นฝึกฝนในศาสตร์ที่ตนเองอยากจะทำให้ได้ ให้เป็น ไม่ว่าศาสตร์นั้นๆ จะลึกลับซับซ้อนหรือยากเย็นเพียงใดก็ตาม ย่อมพ่ายแพ้ต่อความเพียรของคนเรา ต้องมีสักวันที่บุคคลนั้นจะกลายเป็นผู้ชำนาญการในศาสตร์นั้นๆ ขึ้นมาจนได้

ไม่เว้นแม้แต่การปฏิบัติธรรม

ครูบาอาจารย์ทั้งหลายมักจะคอยเน้นย้ำพร่ำสอนให้ศิษย์เอาใจใส่ต่อการปฏิบัติธรรมของตน คือหมั่นฝึกฝนสร้างสติสัมปชัญญะ

สร้างตัวรู้-ให้รู้ตัวทั่วพร้อม

ไม่ให้จิตรั่วไหลไปตามอารมณ์ต่างๆ

โดยเลือกใช้คำพูดเหล่านี้ คือ

ทำบ่อยๆ

ทำให้ชำนาญ

ทำให้เป็นวสี

ทำให้แม่นในสภาวะ

ทำให้มาก เจริญให้มาก

พิจารณาบ่อยๆ พิจารณาเนืองๆ

ก็แล้วแต่ว่าครูบาอาจารย์ท่านใดจะเลือกใช้คำพูดไหน

เพราะสุดท้ายแล้วล้วนคือการลงมือปฏิบัติ

สุดท้ายแล้วคือการฝึกฝน

พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ทรงกล่าวเอาไว้เช่นกันว่า “บุคคลจะล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร”

หากไม่เพียรรู้ตัว

“ตัวรู้” จะเกิดขึ้นมาได้อย่างไร

จริงหรือไม่จริง?