ดาวสีรุ้ง (๒)

แสงอันอบอุ่นแห่งอรุณรุ่ง ทาบทาทั่วท้องทุ่งหญ้า
ทุกอย่างสว่างไสว สดใสยิ่ง
สรรพสิ่งตื่นจากนิทรา กลับสู่ความมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“ราตรีที่ผ่านมา เจ้าหลับตาไม่ลงหรอกหรือ ?“

เธอหันซ้าย ขวา มองหาต้นทางของเสียงนั้น
พบเขายืนมองมา จากบนเนินเล็ก ๆ ที่ปกคลุมด้วยต้นหญ้านั่นเอง
เธอส่งยิ้มซีดเซียวไปให้ พลางกล่าวตอบไปเบา ๆ ว่า

“อืม .. ข้า ฯ อยากเดินทางไปหาแสงวิบวับนั่นเหลือเกิน“
“โธ่เอ๋ย แม่นางฟ้าของข้า ฯ แสงนั้นอยู่ไกลยิ่งนัก เจ้าก็รู้“
” … “

เธอหาได้ใส่ใจเสียงทักท้วงอย่างอ่อนใจนั้น
ยังมุ่งมั่นและครุ่นคิดอยู่ไม่วาย

‘สีขาวสว่างขนาดนั้นหรือมันจะเป็นกำมะถัน ?’

.

“หันมาทางนี้สิ ข้ามีอะไรวิบวับให้ดู“
“หยดน้ำ ?“
“หาใช่แค่หยดน้ำ แต่มันคือน้ำค้างแห่งอรุณต่างหาก … “

เสียงพร่ำบอกเล่าของเขาเงียบลงกลางคัน
เมื่อหันไปสบดวงตาพร่างพราวคู่นั้น

.

ท่ามกลางเสียงแมลงสลัดปีกอย่างอื้ออึง
มีเสียงกังวานใสของเธอแทรกขึ้นมาอย่างแผ่วเบาว่า

“จริงอยู่ น้ำค้างบนยอดหญ้าต้องแสงได้สวยงามจับตาไม่น้อย ทว่าเมื่อแสงจ้ายามสาย ก็จะระเหยจากไป ไม่อาจคงอยู่เช่นนั้นได้เนิ่นนาน“

เธอถอนหายใจยาว
ก้าวเท้าออกเดินไปข้างหน้า
ทอดสายตาไปยังทุ่งหญ้ากว้างใหญ่

เขาฟังแล้วถอนใจ
ก้าวเท้าเดินตามไปช้า ๆ
ทอดสายตาไปยังทุ่งหญ้าและเธอ

‘น้ำค้างไม่ได้จากไปไหน รุ่งวันใหม่ก็กลับมา หรือว่าข้อเท็จจริงนี้เจ้าไม่รู้ … ‘

…

วันพิเศษ

วันนี้มีความพิเศษอยู่หลายประการ

ประการแรก คือ
เป็นวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ที่ต้องรอถึง 4 ปีจึงจะเวียนมาสักครั้ง

ประการที่สอง คือ
วันนี้ตรงกับ แรม 8 ค่ำเดือน 3 เป็นวันพระนั่นเองค่ะ

เนื่องจากเป็นวันพระ จึงเอาต้นไม้สำคัญทางศาสนาชื่อว่า “ต้นสาละ” มาให้ชมกันค่ะ รูปนี้ถ่ายจากลานวัดที่ไปถวายสังฆทานกับครอบครัวเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา และต้นนี้นี่เองค่ะที่บอกกับคุณ Z2you ไว้ว่ามีเรื่องน่าสนใจจะเล่าให้ฟัง

แรกเริ่มเดิมที ตั้งใจว่าจะพักสมองด้วยการขับรถไปเก็บภาพ “ดอกชมพูภูคา” บนดอย เพราะเจ้าดอกไม้หายากชนิดนี้เค้าบานในเดือนกุมภาพันธ์เพียงปีละครั้ง

แต่ “ต้นสาละ” ที่นำมาฝากนั้น ก็กำลังออกดอกเบ่งบานเช่นกันค่ะไปดูกันชัด ๆ อีกสักนิดนะคะ เค้าสวยได้ใจจริง ๆ

เกือบไปแล้ว !!

สวัสดีค่ะ

ห่างบล๊อกไปหลายวันมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เรื่องหนึ่งผ่านไปก็มีเรื่องใหม่มาจ่อคอหอยทันที หากเป็นเมื่อสมัยละอ่อนคงตื่นเต้นและสนุกกับทุกเรื่องไม่น้อย แต่ก็คงไม่สามารถทำอะไร รวมถึงทำใจ ได้เท่าทุกวันนี้แน่ ๆ

(อายุที่เพิ่มขึ้นก็มีข้อดีเหมือนกันนา 555+)

มาฟังเรื่องรถที่โม้ค้างไว้กันเลยละกันค่ะ

เจ้าแพงพวย

.

ขาวเอย
เจ้าแพงพวยสีขาว
ยามถึงคราวเจ้าบาน ส่งกลิ่นหอม

.

ขาวแล้ว
หอมแล้ว
น่าชม น่าดมดอม

.

ถึงด้อยค่า
เจ้าก็สวยและหอม
อย่างแพงพวย

.

“วันนี้เมื่อวันนั้น” โดย สิญจน์ สวรรค์เสก

February 21, 2008 at 4:50 am

.
.

เช้าวันนั้น…

ชาวบ้านชาวเมืองเริ่มผิดสังเกต ที่เห็นสมณะผู้นุ่งห่มผ้ากาสายะคือผ้าที่ย้อมจากน้ำฝาดของแก่น เปลือก ราก และใบของต้นไม้บางชนิด ทยอยเดินเข้าเมืองมาจากทิศทั้งสี่

สมณะเหล่านี้ล้วนมีอาการอันสงบ ย่างแต่ละเหยียบของพวกท่านนั้นมั่นคงทว่านุ่มนวล ราวกับกลัวว่าจะทำให้แผ่นดินบอบช้ำก็ไม่ปาน สายตาทุกคู่ล้วนทอดต่ำออกไปแค่ช่วงแอก เหมือนว่าสิ่งสวยงามใดๆ ในโลกนี้ ไม่สามารถมีอิทธิพล หรือมีคุณค่าให้ท่านเหลือบตามองแม้เพียงน้อย

พวกท่านไปไหนกัน?

อ้อ นั่น พวกท่านทุกรูปล้วนตรงไปที่ประตูพระเวฬุวันมหาวิหาร ซึ่งองค์สมเด็จพระบรมศาสดาจารย์ ทรงเสด็จสำราญพระอิริยาบถอยู่ในนั้น