‘ของดี’ โดย สิญจน์ สวรรค์เสก

January 31, 2008 at 1:03 am

.
.

ณ กรุงราชคฤห์ มีพราหมณ์ที่ร่ำรวยด้วยทรัพย์สินผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นคนมิจฉาทิฏฐิไม่นับถือเลื่อมใสในพระรัตนตรัย

วันหนึ่ง หนูได้กัดผ้าผืนหนึ่งของพราหมณ์ขาด เขามีความเชื่อว่าหากเก็บผ้าผืนนั้นเอาไว้ในบ้านจะเกิดกาลกิณี ทำให้บ้านเรือนและทรัพย์สินพินาศวอดวาย จึงคิดเอาไปทิ้ง แต่ครั้นจะทิ้งใกล้ๆ บ้าน ก็กลัวว่าบริวารจะเก็บกลับมาใช้ให้เป็นกาลกิณีต่อพวกเขา พราหมณ์จึงคิดจะนำมันไปทิ้งในป่าช้า

ครั้นจะเรียกใช้วานสอยคนอื่นให้นำผ้าไปทิ้ง พราหมณ์ก็เกรงว่าเขาจะแอบนำผ้าไปใช้เอง จึงเรียกบุตรของตนเข้ามาหาแล้วกล่าวว่า

“ลูกเอ้ย เจ้าจงนำผ้านี้ไปทิ้งเสียในป่าช้าผีดิบ ตอนนำไปนั้น ห้ามเจ้าถูกต้องผ้ากาลกิณีนี้เป็นอันขาด เจ้าจงใช้ไม้คอนไปเถิด เมื่อทิ้งเสร็จแล้ว จงลงอาบน้ำดำเกล้าชำระล้างเสียซึ่งอัปมงคลนานา แล้วค่อยกลับมาบ้านนะลูกนะ” สั่งเสร็จก็ส่งบุตรไป

ก่อนรุ่งอรุณเช้าวันนั้น พระจอมไตรโลกนาถศาสดาจารย์ ทรงแผ่ทิพยญาณเล็งดูสัตว์โลก ว่ามีผู้ใดที่จะทรงพอช่วยเหลือได้บ้าง พราหมณ์พ่อลูกคู่นั้นได้เข้ามาข้องในข่ายพระญาณ ทรงเล็งเห็นอุปนิสัยแห่งโสดาปัตติผลในกลมสันดานของทั้งสอง จึงทรงดำริจะเสด็จไปโปรดพ่อลูกคู่นี้

ขณะที่พราหมณ์ผู้บุตรคอนผ้าไปถึงป่าช้า

พระทศพลญาณทรงแผ่พระฉัพพรรณรังสีโอภาสชัชวาลย์ทั่วป่าช้า แล้วทรงตรัสถามขึ้นว่า

“ดูก่อนมาณพ เธอทำอะไรอยู่หรือ?”