หนี้แค้น (ตอนที่ 3) โดย สิญจน์ สวรรค์เสก

January 28, 2008 at 5:15 am

.
.

“น้อย! โธ่! น้อย! หือๆๆๆ” เขาร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ

พ่อตาถือตะเกียงเดินเข้ามาตบไหล่ของเขาเบาๆ ให้ได้สติ แล้วกล่าว “กรรมของมันวะทิด กรรมของมัน…” ก้อนจุกมวนจากท้องขึ้นมาตันในคอหอยทำให้แกพูดอะไรไม่ออก

“มึง! มึง! ไอ้หมูบ้า! มึง! ไอ้หมูระยำ!” กล้วยคำรามในลำคอ นัยน์ตาขวางแดงดุจหล่อเลี้ยงด้วยเลือด วางร่างภรรยาลงกับพื้น ลุกขึ้นเดินกลับไปที่กระท่อม

“กล้วยเอ้ย ลูก…ลูกกล้วย เฮ้ย! ไอ้กล้วย!” พ่อตาพยายามเรียกเพื่อให้เขาสงบสติอารมณ์ “นั่นเอ็งจะไปไหนหือ! กล้วย! เดี๋ยวก่อนโว้ย! เฮ้ย!” แกพยายามเหนี่ยวรั้งเขาเอาไว้ เพราะดูจากท่าทางแล้ว เหมือนเขากำลังคิดจะทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้ความแค้นที่คลุ้มคลั่งอยู่ในอกทุเลาลง

“เอ็งจะไปไหนกล้วย! หือ เอ็งจะไปไหน!” พ่อตายังร้องเรียกอยู่ตลอด แต่ดูเหมือนเป้าหมายในใจของเขา ได้ก่อรูปขึ้นชัดเจนแล้ว จนกลายเป็นพลังผลักดันให้เขาเคลื่อนไหว ยากที่จะเหนี่ยวรั้งเอาไว้ด้วยคำพูด

เขาเดินกัดฟันกรอดๆ ขึ้นไปบนกระท่อม หยิบหม้อแบตเตอรี่ขนาดย่อมของไฟฉายส่องสัตว์มาผูกเอว เอาแถบยางของหัวไฟฉายรัดศีรษะ เปิดสวิทซ์ไฟ ลำแสงแรกฉายตรงไปที่ปืนแก๊ปซึ่งแขวนอยู่ที่เสากระท่อม เขาเดินไปคว้ามันมา หยิบย่ามซึ่งภายในมีดินปืน ลูกตะกั่ว แก๊ป และกาบมะพร้าวขึ้นสะพาย คว้ามีดอีโต้ที่อยู่ในฝักใส่ยามไปด้วย แล้วเดินกัดฟันกรอดๆ ลงกระท่อมไป

เดินพลางเปิดขวดดินปืนเทใส่ปากกระบอกปืน ปรกติเขาจะใช้ฝาขวดตวงดินปืนในการบรรจุกระสุน เพราะอัตราของดินปืนจะเป็นมาตรวัดว่าจะบรรจุลูกเพื่อยิงสัตว์เล็กหรือสัตว์ใหญ่ แต่ครั้งนี้เขาเทกรอกเข้าไปเลย ฉีกใยมะพร้าวเป็นฝอยอัดตามเข้าไป แล้วใช้เหล็กก้านปืนตำกระแทกอย่างแรง จากนั้นหยิบขวดลูกตะกั่วออกมาเทใส่ฝ่ามือ กำป้อนปากปืน ฉีกใยมะพร้าวเป็นฝอยตำกระแทกปิดอีกครั้ง หยิบแผงแก๊ปออกมาฉีกเอาลูกแก๊ปสามลูก ง้างนกขึ้นแล้วบรรจุใส่รังเพลิง ฉีกฝอยมะพร้าวมาปิดไว้กันปืนลั่น ก่อนปิดนกลงเบาๆ รอเวลาง้างขึ้นมาสับอีกครั้งให้สมแค้นที่คลั่งอยู่ในอก แค่นี้มันก็พร้อมแล้ว ที่จะสำแดงแสนยานุภาพล้มตัวอะไรก็ได้ที่เขาอยากจะฆ่ามัน!

“แม่! แม่อยู่ไหนแม่ แม่!” เสียงของหลานน้อยที่ร้องอยู่บนกระท่อม ทำให้ผู้เป็นตานึกขึ้นมาได้ และเมื่อเห็นว่าไม่สามารถเหนี่ยวรั้งลูกเขยได้แล้ว แกจึงถือตะเกียงเดินกลับขึ้นไปหาหลานสาว พอแกเปิดมุ้งเข้าไป น้ำเสียงน้อยๆ ก็ทะยอยถามเป็นชุดเหมือนเคย