Archive for January 26th, 2008
หนี้แค้น (ตอนที่ 2) โดย สิญจน์ สวรรค์เสก
January 26, 2008 at 8:23 pm
.
.
“พี่ พี่กล้วย” เธอปลุกสามี
“หือ อะไร”
“น้อยปวดฉี่น่ะพี่”
“อือ ก็ไปสิ” ผู้เป็นสามีงัวเงียตอบ
“ลงไปเป็นเพื่อนหน่อยสิพี่”
“เฮ้ยยย ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะน่า พี่จะนอนคอย” ผู้เป็นสามีบอกเหมือนเดิม เพราะทุกๆ คืนที่ผ่านมาเธอจะลงไปทำธุระคนเดียวเป็นประจำอยู่แล้ว
“น้อยกลัวน่ะพี่ คืนนี้ไม่รู้เป็นไง ใจคอมันไม่ดี”
“กลัวไร คิดมากเรื่อยเปื่อย จุดตะเกียงไปสิ หรือจะเอาไฟฉายไปก็ได้ กลัวก็อย่าไปไกล ฉี่แถวๆ ตีนบันไดนั่นก็ได้”
ครั้นเห็นว่าขืนมัวขอร้องต่อไปก็เปล่าประโยชน์ รังแต่จะทำให้ปวดเบาหนักกว่าเดิม เธอจึงลุกออกจากมุ้ง ครั้นจะใช้ไฟฉายส่องสัตว์อันนั้น มันก็ใหญ่และหนักมากเกินไป ทั้งต้องสะพายหม้อแบตเตอรี่ขนาดย่อมไปด้วย เธอจึงหันไปคลำหากรักไม้ขีดไฟที่วางไว้ประจำที่ข้างเสากระท่อมแทน เปิดกรักล้วงก้านออกมาขีดจุดตะเกียง ถือเดินลงบันไดกระท่อมไปปล่อยเบา
สวมรองเท้าฟองน้ำได้ เธอเดินเข้าไปในร่องถั่วข้างๆ กระท่อม ถลกผ้าถุงนั่งลงปล่อยเบา เสร็จแล้วก็ลุกขึ้นจะเดินกลับขึ้นกระท่อม
“หือ อะไรกัน?” เธอได้ยินเสียงดังมาทางสุ่มที่ครอบลูกหมูป่า จึงบิดตัวไปดูว่าเป็นเสียงอะไร
วาบที่เธอหันไปนั้น เงาดำกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่เธออย่างรวดเร็ว
“ว๊าย! โอ๊ย!!”
(more…)
2 comments January 26, 2008
หนี้แค้น (ตอนที่ 1) โดย สิญจน์ สวรรค์เสก
January 26, 2008 at 7:31 am
January 26, 2008 at 8:15 pm (ฉบับแก้ไข)
.
.
เช้ามืดวันนั้น ฟ้ายังไม่แจ้ง ลมหนาวไล้ผิวกายของตายายคู่หนึ่งซึ่งนั่งผิงไฟอยู่ใต้ถุนบ้าน แม้เป็นเพียงการแผ่วมาเบาๆ ของสายลมอ่อนตอนค่อนรุ่ง แต่สองเฒ่ากลับรู้สึกหนาวสะบั้นเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น บ่งบอกริ้วปีที่ได้ใช้ชีวิตผ่านมาของสองเฒ่านั้นหมองคล้ำ แฝงแวววิตกกังวลจนสังเกตได้ด้วยแสงไฟที่ไหววูบจากดุ้นฟืน
“เฮ้ยยย กรรมของนังหม่องมันนะยาย ไม่รู้ว่าพ่อมันจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้” ตาแก้ว กล่าวกับ ยายคำ ภรรยาคู่สุข เพื่อนคู่ทุกข์ ที่อยู่กินกันมาหลายสิบปี พลางเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มคลุมให้ถึงคอของหลานสาววัย 2 ขวบ ซึ่งนอนหลับสนิทอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ข้างกองไฟนั้น
“อือ…” ยายคำตอบรับได้แค่นั้นด้วยอับจนถ้อยคำที่จะกล่าว แกซุกฟืนเร่งไฟไล่ความหนาว มันแตกเพี๊ยะพะเป็นลูกไฟดวงเล็กๆ ลอยขึ้นตามเปลว แล้วกลืนหายในความมืดพร้อมกับควัน
“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ตา ข้าฟังคนโน้นทีคนนี้ที ยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องดีนักเลย ไหน แกเล่าให้ข้าฟังใหม่สิ” ยายคำพูดกับสามี
“ไม่น่าเชื่อเลยยายเอ้ย จนบัดนี้ข้ายังไม่เชื่อเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง หมูผีบ้าอะไรก็ไม่รู้ มันดุเกินหมูธรรมดาจริงๆ” ตาแก้วพูดพลางถอนหายใจคั่นจังหวะเพื่อลำดับเหตุการณ์ต่างๆ ก่อนจะเล่าให้ภรรยาฟังต่อไป
และแล้วเรื่องราวอันสยดสยองของคนและหมูก็พรั่งพรูออกมาจากปากของชายชรา แต่ก่อนที่จะไปถึงเหตุการณ์สยดสยองนี้นั้น เรามาทราบเรื่องคร่าวๆ ของพวกเขาก่อน เรื่องทั้งหมดมีอยู่ว่า (more…)
7 comments January 26, 2008
