‘พลิกฟ้า คว่ำดิน’ โดย สวรรค์เสก

ตอนที่ ๑
January 9, 2008 at 11:59 pm

.

เขาหกล้ม!

ใช่ ไม่แปลกหรอก เพราะทุกคนล้วนเคยหกล้ม

เขาหกล้มเหมือนทุกครั้ง เหมือนใครๆ แต่การหกล้มในครั้งนี้ของเขา ให้ผลไม่เหมือนการหกล้มของใครๆ แผลถลอกเล็กๆ ที่หัวเข่า ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปจากคนทุกคน

บุญทิ้ง คือชื่อเล่นของเขา

ทนง โคตรชมพู คือชื่อจริงที่คนทั่วไปรู้จัก และค้อมคารวะให้ต่อหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาซึ่งแฝงอยู่ในนามนี้

บุญทิ้ง ยังจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ไม่ลืม เขาเล่าว่า ตอนนั้นเขาเรียนหนังสืออยู่ชั้น ป. 5 วันนั้นเป็นชั่วโมงพละ เขาได้ไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ แล้วหกล้มเป็นแผลถลอกที่หัวเข่า นับจากนั้นมาแข้งขาของเขาจะไร้เรี่ยวแรง อ่อนเปลี้ย ทำให้หกล้มง่ายและล้มอยู่บ่อยๆ

แม่สังเกตเห็นจึงพาเขาไปตรวจสุขภาพ แพทย์ลงความเห็นว่า เขาเป็นโรคขาดสารอาหาร แล้วแนะนำว่าเขาควรรับประทานอาหารที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย และควรออกกำลังกายด้วย เพื่อความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ

บุญทิ้ง รู้ตัวแล้วว่าเกิดความผิดปกติขึ้นกับร่างกายของเขา หากแต่คราใดที่เขาอุทรณ์ร้องขอความเห็นใจจากคนรอบข้าง คำตอบที่ได้รับกลับมาคือ

‘เสน่ห์สองนาง(จบ)’ โดย สวรรค์เสก

January 9, 2008 at 1:16 am

.
.

สองคืนต่อมา เขาปัดปูที่นอนและกางมุ้งลง แล้วล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนล้าจากการทำงานไร่มาทั้งวัน

‘หือ อะไรวะ?’ รู้สึกว่าแผ่นหลังได้สัมผัสอะไรบางอย่าง เขาจึงสอดมือเข้าไปคลำดู แม้ยังมองไม่เห็นของสิ่งนั้น แต่สัมผัสมือก็บ่งบอกแล้วว่าของสิ่งนั้นคืออะไร

‘เฮ้ย! เตะทิ้งไปแล้วนี่หว่า มันมานี่ได้ยังไง!’ ชายหนุ่มขนลุกซู่ เมื่อรู้ว่าของสิ่งนั้นเป็นตลับสีผึ้งมหาเสน่ห์นั่นเอง จึงเปิดมุ้ง เดินไปที่หน้าต่างเขวี้ยงมันลงบ้านอีกครั้ง แล้วกลับเข้ามุ้งนอนด้วยความกังวล

พอเขาเคลิ้มจะหลับ พวกเธอก็มาอีกแล้ว

“พี่ จะทอดทิ้งพวกน้องหรือ?” เธอตัดพ้อ

“คนอะไรใจไม้ไส้ระกำ พวกน้องรึก็สู้อุตส่าห์ปรนนิบัติดูแลพี่เป็นอย่างดี แล้วยังมาทิ้งขว้างกันได้ลงคอยังงี้อีก” อีกคนก็พร่ำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“เอ่อ…คือ…คือ ว่า…” เขาอึกอักอับจนคำอธิบาย ยิ่งอยู่ในภวังค์แบบนี้ด้วยแล้ว ดูเหมือนว่าเข้าไร้หนทางที่จะต่อสู้ขัดขืนพวกเธอได้ ใจหนึ่งก็ยังหวาดๆ ว่าพวกเธอไม่ใช่คน แต่อีกใจหนึ่งกลับยอมรับต่อสภาพของพวกเธอ อยากให้พวกเธอมาอยู่ใกล้ๆ คอยนวดเฟ้นเอาอกเอาใจ และพร่ำพรอดจำนรรจาด้วยวจีที่อ่อนหวาน