จอมขโมย โดย สวรรค์เสก

December 31, 2007 at 2:07 am

.
.

เย็นวันหนึ่งภิกษุรูปร่างผอม สูงโปร่ง
อีกรูปหนึ่ง ค่อนข้างเตี้ย หุ่นเล็กๆ ดำคล้ำ
ทั้งสองรูปห่มจีวรสีกรักเข้ม เก่าคร่ำคร่า ผ่านการปะผุมานับรอยไม่ถ้วน กลดที่แบกมาด้วยก็ขาดหวิ่นจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม เดินเข้ามาในสำนักป่าบ้านหนองผือนาใน

ภายในอรัญวาสีที่เต็มไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์นั้น มีกุฎิหลังหนึ่งซึ่งใหญ่กว่ากุฎิหลังอื่น อันเป็นที่พำนักของภิกษุวัยชราผู้หนึ่ง ท่านนั่งอยู่บนนั้น มีพระเณรที่มาคอยอุปัฏฐากรับใช้อยู่สองสามองค์ ภิกษุชรารับรู้ได้ถึงการมาของทั้งสอง จึงหันไปบอกพระหนุ่มเณรน้อยที่อยู่บริเวณนั้นว่า

“นั่นๆ ท่านขาว ท่านชอบ มาแล้ว ไป…ไปต้อนรับท่าน”
ภิกษุหนุ่มเณรน้อยเหล่านั้น เคยได้ฟังอาจารย์ใหญ่เล่าถึงความฉกาจฉกรรจ์ด้านจิตภาวนา ของ “พี่ชายใหญ่” ทั้งสองรูปนี้มานานแล้ว จึงกุลีกุจอออกไปต้อนรับทันที

เย็นวันนี้ พระภิกษุและสามเณรในสำนักป่าบ้านหนองผือ ต่างกระหยิ่มยินดีต่อการมาของพระมหาเถระทั้งสองท่าน ทุกรูปล้วนทราบดีว่า คราใดที่พระผู้ใหญ่กลับจากธุดงค์ มักจะมี “ของจริง” มากราบเรียนถวายให้ท่านพระอาจาย์มั่นทราบ

มิพักจะพูดถึงท่านทั้งสองที่เพิ่งกลับมาในวันนี้ ต่างเป็นผู้ได้รับคำพยากรณ์จากพระอาจารย์ใหญ่มั่นแล้ว ว่าเป็นผู้ที่เอาตัวรอดปลอดภัย ไหลลงสู่กระแสแห่งอริยะภูมิเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การมาถึงของท่านทั้งสอง จึงเปรียบประดุจพญาช้างสารที่กลับออกมาจากการตระเวนไพรก็ไม่ปาน

‘สงสัยคืนนี้จะมีธรรมสากัจฉาโต้รุ่ง’ สามเณรบุญเพ็งคิด (ทุกวันนี้คือ หลวงปู่บุญเพ็ง กัปปโก เจ้าอาวาสวัดถ้ำกองเพล อ.เมือง จ.หนองบัวลำภู)

“บุญเพ็งไปปูเสื่อ” หลวงปู่มั่นสั่งสามเณรบุญเพ็ง “จัดไกลๆ หมู่เลยนะ ท่านชอบ ท่านขาว ชอบป่านะ จัดให้อยู่ในป่าเลย”

สามเณรบุญเพ็งในครั้งนั้นยังจำความประทับใจที่ได้ต้อนรับ “ศิษย์พี่ใหญ่” ทั้งสองรูปได้เป็นอย่างดี สามเณรได้ไปปูเสื่อและกางกลดให้อาจารย์ขาวใต้ต้นมะไฟป่า ส่วนอาจารย์ชอบอยู่ใต้ต้นหมากเม่าห่างกันออกไป

ตกค่ำ เมื่อพระสงฆ์สามเณรมานั่งบนลานดินพร้อมหน้า พ่อแม่ครูอาจารย์มั่น ก็ “ประหน้า” ศิษย์เอกทั้งคู่ ด้วยเทศนากัณฑ์ใหญ่ขึ้นก่อนว่า

“กลัวแต่คนอื่นจะเห็นตับไตไส้พุงของตัว แต่ตัวเองไม่สนใจดูตับไตไส้พุงและจิตใจของตัวเองว่ามีอะไรอยู่ในนั้น มัวเพลินดู เพลินฝัน เพลินคิดแต่เรื่องคนอื่น กลัวเขาจะมาเห็นตับไตไส้พุงของเรา คิดส่งออกไปนอก ไม่สนใจคิดเข้ามาภายใน นักปฏิบัติเราไม่สนใจดูกายดูใจของตัวเอง จะหาความฉลาดรอบรู้มาจากไหน” หลวงปู่มั่นกราดสายตาอันคมกริบใส่หลวงปู่ขาว แล้วก็นิ่งอยู่

เรื่องของเรื่องคือ ระหว่างทางก่อนที่จะมาถึงสำนักบ้านหนองผือนั้น คืนหนึ่งท่านทั้งสองตั้งใจพิจารณากายคตานุสติปัฏฐาน ถวายบูชาท่านพระอาจารย์มั่นเป็นพิเศษ ทว่าหลวงปู่ขาว ได้หลุดปากปรารภกับหลวงปู่ชอบว่า

“เราพิจารณากายกันอยู่ทางนี้ ที่โน่น…ป่านนี้ ท่านพระอาจารย์มั่นคงนั่งภาวนามองดูตับไตไส้พุงของพวกเราทะลุปรุโปร่งหมดแล้วก่อนที่เราจะไปถึงท่าน เครื่องในตับไตไส้พุงของเราคงไม่มีอะไรเหลือ ท่านคงขยี้คลี่คลายดูแหลกลาญเป็นจุณไปหมดแล้วด้วยญาณของท่าน” คิดเพลิน…เพลินคิด กันไปเพียงเล็กน้อย ยังไม่วายถูกเตือน!

ช่วงที่หลวงปู่ชอบได้มาอยู่กับหลวงปู่มั่นในสำนักป่าบ้านหนองผือนี้ หลวงปู่มั่นจะวางใจให้ท่านช่วยงาน 3 อย่างคือ

1. จับขโมย – พระหนุ่มเณรน้อยรูปใดขโมยคิดนอกลู่นอกทาง หลวงปู่ชอบ จะทำหน้าที่ตักเตือนแทนหลวงปู่มั่น

2. ต้อนรับแขก – แขกที่มาขอฟังธรรมหลวงปู่มั่นนั้น บางคืนจะมามาก มาพร้อมกันหลายภพหลายภูมิ ท่านจะบอกให้เทพ นาค เหล่านั้นแยกมาฟังธรรมกับหลวงปู่ชอบบ้าง เพราะลำพังท่านสอนได้ไม่พร้อมกัน (ท่านบอกว่าเทพแต่ละภูมิจะชอบฟังธรรมที่แตกต่างกันไป มิพักว่าบางวัน นาค กับ ครุฑ มาพร้อมกัน นั่นยิ่งต้องแยกสัตวเทพทั้งสองเหล่าออกจากกันด้วย)

3. ช่วยดูแลพระเณร – เป็นที่รู้กันในหมู่ศิษย์พระป่าสายหลวงปู่มั่นว่า ในเรื่องปรจิตตวิชา คือการล่วงรู้ใจของผู้อื่นแล้ว หลวงปู่ชอบก็ว่องไวไม่แพ้หลวงปู่มั่น ท่านจึงมีส่วนช่วยหลวงปู่มั่นมาก ในเรื่องช่วยอบรมพระเณรให้อยู่ในร่องในรอย

เคยมีผู้กราบเรียนถามหลวงปู่ชอบว่า โดยมากพระมักจะ “ขโมยคิด” ในเรื่องใดมากที่สุด

หลวงปู่จะตอบยิ้มๆ ด้วยเมตตาว่า “ส่วนมากจะคิดฮอดผู้สาว บางทีก็คิดประมาทธรรม ประมาทครูบาอาจารย์ เป็นบาปอย่างยิ่ง ต้องทักท้วง”

.
.

-หลวงปู่ชอบ ฐานสโม-
วัดป่าสัมมานุสรณ์ วังสะพุง จ.เลย

.
.

-สิ่งที่อยู่เหนือคำพูด-

อุบาสกผู้คงแก่เรียนคนหนึ่ง สนทนาธรรมกับหลวงปู่ว่า

“กระผมเชื่อว่า แม้ในปัจจุบันนี้ พระผู้ปฏิบัติถึงขั้นได้บรรลุมรรคผลนิพพานก็คงมีอยู่ไม่น้อย เหตุใดท่านเหล่านั้นจึงไม่แสดงตนให้ปรากฏ เพื่อที่ผู้สนใจปฏิบัติธรรมจะได้ทราบว่าท่านได้บรรลุถึงคุณธรรมนั้นๆ แล้วเขาจะได้มีกำลังใจและมีความหวัง เพื่อเป็นพลังเร่งความเพียรในทางปฏิบัติให้เต็มที่”

หลวงปู่กล่าวว่า

“ผู้ที่เขาตรัสรู้แล้ว เขาไม่พูดว่าเขารู้แล้วซึ่งอะไร เพราะสิ่งนั้นมันอยู่เหนือคำพูดทั้งหมด”

.
.

-หลวงปู่ดูลย์ อตุโล-
วัดบูรพาราม สุรินทร์

.
.

-น้ำเจือสี-

ใจของเราขณะที่เป็นปกติอยู่ เปรียบเหมือนน้ำฝนเป็นน้ำที่สะอาด มีความใสสะอาดบริสุทธิ์เป็นปกติ

ถ้าเราเอาสีเขียวใส่ลงไป เอาสีเหลืองใส่เข้าไป น้ำก็จะกลายเป็นสีเขียว สีเหลืองไป

จิตของเราก็เหมือนกัน เมื่อไปถูกอารมณ์ที่ชอบใจ ใจก็ดี ใจก็สบาย เมื่อไปถูกอารมณ์ที่ไม่ชอบใจแล้ว ใจนั้นก็ขุ่นมัว ไม่สบาย เหมือนกับน้ำที่ถูกสีเขียวก็เขียวไป ถูกสีเหลืองก็เหลืองไป เปลี่ยนสีไปเรื่อย.

.
.

-หลวงปู่ชา สุภัทโท-
วัดหนองป่าพง อุบลฯ